Prachtig geschilderde 2D-/3D-animatie met uitbundige musicalliedjes en grafkisthumor à gogo, naar de roman van Jean
Teulé. In hun zelfmoordwinkel schuift het gezin Tuvache alle benodigdheden voor een succesvolle levensbeëindiging monter over de toonbank. ‘Je sterft maar één keer,’ zegt pa
Mishima, ‘dus maak er iets moois van.’ Ontsteltenis alom wanneer jongste Tuvache-loot Alan een chronisch zonnestraaltje blijkt. Buitenissig Leconte-antidepressivum vliegt in de uitgerekte finale even ferm uit de optimistenbocht, eindgeneriek met een keur aan grafisch uitgebeelde suïcides is weer geweldig.
Après Mai
Olivier Assayas (2012)
Parijs in de vroege jaren 70. Gilles, een jonge scholier, wordt meegesleurd door de politieke en creatieve onrusten van zijn tijd. Nochtans wil hij alleen maar schilderen en de cinema leren kennen, wat hem kwalijk genomen wordt door zijn vrienden en zijn vriendin, voor wie het politieke engagement totaal dient te zijn. Gilles en zijn vrienden vullen hun tijd met romantische ontmoetingen, artistieke ontdekkingen en reizen die hem van Italië naar Londen brengen. Gaandeweg neemt Gilles meer verantwoordelijkheid voor zijn keuzes en vindt hij beter zijn draai in deze turbulente periode.
Haute
cuisine Christian Vincent (2012)
Een adaptatie van het waargebeurde verhaal van Danièle Delpeuche die als privékok onder toenmalig president François Mitterrand diende. Hortense Laborie wordt als kok naar Parijs gehaald omdat ze als geen ander gerechten maakt volgens grootmoeders recept. Haute Cuisine is gemaakt om de liefde voor het koken te vieren. De keuken met z’n eeuwenoude koperen pannenset is het epicentrum van het verhaal. Lekker koken en mooie beelden van gerechten, gelardeerd met een opzettelijk dikke laag nostalgie, dat zijn de ingrediënten van Haute Cuisine.
Amour
Michael Haneke (2012)
De twee gepensioneerde muziekleraren Georges en Anne wonen in Parijs. Hun dochter, ook een musicus, woont met haar gezin in het buitenland. Op een dag krijgt Anne een herseninfarct. Hierdoor raakt ze aan één kant van haar lichaam verlamd. Dit stelt de relatie tussen
Georges, Anne en hun dochter behoorlijk op de
proef.
Amour is bekroond met de Gouden Palm, de belangrijkste prijs van het festival van
Cannes.
Dans
la maison François Ozon
(2012)
Germain is leraar Frans op een middelbare school. Hij raakt ontmoedigd door het ingeleverde huiswerk van zijn leerlingen tot hij het korte verhaal ‘In het huis’ leest. In het opstel dringt een 16-jarige jongen binnen in de woning en familie van een klasgenoot. De schrijver van het verhaal is Claude, een onopvallende jongen op de achterste rij van de klas.
Germain leest het opstel vol enthousiasme voor aan zijn vrouw en besluit Claude aan te moedigen verder te schrijven aan het verhaal. De enige manier voor Claude om dat te doen is door binnen te dringen in het huis van zijn klasgenoot.
Waarom is Claude zo geobsedeerd door het huis? Wat heeft hij daar te zoeken? En wat gebeurt er met zijn fascinatie voor de sensuele moeder van zijn klasgenoot?s François Ozons ijzersterke opvolger van het succesvolle Potiche.
Asterix
& Obelix Bij de Britten | Laurent Tirard
(2012)
Julius Caesar is geland in Groot-Brittannië. Ondanks een moedige strijd, zijn de Britten kansloos tegen zijn beruchte Romeinse leger. De Koningin van Engeland stuurt haar hoogste officier Flegmatix naar Gallië om hulp te vragen. Ondertussen hebben Asterix & Obelix hele andere zorgen. Zij moeten een echte man maken van
Hippix, het lastige neefje van de Baas Heroix. Als Flegmatix de problemen in Groot-Brittannië voorlegt aan de Galliërs, geven ze hem een ketel met hun beroemde toverdrank. Samen met
Asterix, Obelix en Hippix keert hij terug naar Engeland. In Londonium wordt Hippix op slag verliefd op
Ophelia, de mooie verloofde van Flegmatix en valt Obelix als een blok voor haar gouvernante. Volledig afgeleid van hun missie, raken onze helden de kostbare toverdrank kwijt en wordt Hippix gevangen genomen. Kunnen Asterix & Obelix het Britse Koninkrijk nog redden zonder hun kostbare toverdrank?
Cloclo Florent-Emilio Siri
(2012)
Iedereen kent ‘My Way’ van Frank Sinatra, maar de echte
schepper van dit nummer is de Franse superster Claude François.
Liefdevol bekend als Cloclo. Weinig levens hebben zo tot de
verbeelding gesproken als dat van hem. Met de verkoop van
miljoenen platen en diverse wereldhits werd Cloclo een mythe van
de Franse muziek. ‘Cloclo’ focust op een aantal
sleutelmomenten in het leven van Claude François: zijn aankomst
in Parijs en zijn eerste successen als chansonnier. Maar de film
gaat verder en vertelt over de moeilijkheden met zijn vader en
zijn bewogen relatie met familie en vrienden. Een authentiek en
ontroerend portret van een icoon.
Holy
motors Leos Carax
(2012)
Een vreemde snuiter stapt ’s ochtends in een stretched limousine, die hem naar diverse fraaie locaties in Parijs vervoert, waar hij de ene na de andere rol aanneemt – van een oude bedelares en een bezorgde vader tot een huurmoordenaar en diens slachtoffer. Holy Motors is een krankzinnige trip, vol bespiegelingen over cinema en cinefiele knipogen, met mooie liedjes en sprekende limousines. Denis Lavant is geweldig als de transformatiekunstenaar, Eva Mendes en Kylie Minogue zijn leuk in de bijrollen. Regie en scenario van Leos
Carax, vooral bekend van
Les amants du Pont-Neuf (1991).
Het monster van Parijs Bibo Bergeron (2012)
Het Monster van Parijs speelt zich af in het Parijs van 1910, waar we de verlegen filmoperateur Emile en zijn vriend, de bezorger/uitvinder Raoul, leren kennen. Emile droomt ervan een held te zijn zoals die op het witte doek te bewonderen zijn. Maar in werkelijkheid durft hij zelfs de leuke dame Maud niet mee uit te vragen.
Raoul is juist een praatjesmaker die constant kibbelt met de mooie
en populaire zangeres Lucille die hij al sinds zijn kindertijd
kent. Dan creëren de twee vrienden op een dag per ongeluk een monster in het lab van een professor. Deze uit zijn krachten gegroeide luis zorgt voor paniek onder de Parijzenaars.
Als
Lucille het monster onder haar hoede neemt, blijkt het niet alleen
zachtaardig, maar ook nog muzikaal te zijn. De arrogante, maar
ambitieuze politiecommissaris Maynott ziet in Francoeur echter een
mogelijkheid om zijn imago een flinke boost te geven; als hij het
monster vangt, zal hij een goede kans maken om tot burgemeester
verkozen te worden...
Tous
ensemble Stéphane Robelin
(2012)
Vijf oude vrienden besluiten bij elkaar te gaan wonen, omdat zij
niet willen eindigen in een bejaardentehuis. In
Tous Ensemble van regisseur Stéphane Robelin maakt Jane
Fonda haar comeback. Vijf goede vrienden, vijf verschillende
karakters. Claude, een echte vrouwenversierder; Annie en Jean, een
opmerkelijk stel – hij politiek activist en zij burgerlijk en
gewoontjes en Jeanne en Albert, de feminist en de bon vivant. Vijf
verschillende problemen met ouder worden, van een zwak hart tot
dementie. De oplossing: een gedeeld huis. Omdat ze geen van de
vijf bereid zijn hun zelfstandigheid op te geven.
Tous Ensemble is een ontroerende Franse komedie over
vriendschap en samen ouder worden.
De rouille et d’os Jacques Audiard
Magnifiek melodrama over een arme krachtpatser (gespeeld door de Belg Matthias ‘Rundskop’
Schoenaerts), die een ongewone relatie begint met een orkatrainster die tijdens een wildwatershow beide benen verloor
(Marion Cotillard). In handen van een mindere regisseur zou dat tenenkrommende sentimentaliteit opleveren, maar Audiard is een meester in het combineren van de harde werkelijkheid met poëtische beelden. Waarmee De rouille et d’os niet alleen een feest voor het hart, maar ook voor het oog is geworden. Lees
meer op cinema.nl
38 témoins Lucas Belvaux
(2012)
Waargebeurd: een vrouw wordt midden in de nacht vermoord en verkracht (inderdaad in die volgorde), 38 mensen zijn getuige, en niemand grijpt in. Het psychologische drama 38 témoins baseerde zich op bovenstaand geval, maar regisseur Belvaux is niet geïnteresseerd in waarom niemand ingreep. In plaats daarvan zoomt hij in op de gevolgen van dat collectieve zwijgen. Voor de getuigen zelf, hun directe omgeving en de gemeenschap waarin zij leven. Intelligent, stijlvast, maar ook kil. Want Belvaux blijft op afstand en observeert, en dwingt de kijker tot hetzelfde. Lees
meer op cinema.nl
Café de Flore Jean-Marc Vallée
Verbluffend, caleidoscopisch drama van de Canadese regisseur Vallée (C.R.A.Z.Y.) over hippe dj in hedendaags Montréal en slovende moeder
(De Franse zangeres/actrice Vanessa Paradis schittert in Café de
Flore) in het Parijs van de jaren zestig, en de wonderlijke manier waarop hun levens verbonden zijn. Soms op het pathetische af, maar sterk gespeeld en briljant gemonteerd. Vallée springt heen en weer in de tijd en gebruikt muziek,ondermeer het jazznummer ‘Café de Flore’, als bindmiddel. Lees
meer op cinema.nl
Poulet aux prunes Vincent Paronnaud, Marjane Satrapi
De opvolger van animatiefilm Persepolis – van het schrijvers- en regieduo Satrapi en Paronnaud – is deze liefdevolle mix van live action en animatie.
In het verrukkelijke Poulet aux prunes zijn we getuige van de laatste acht dagen in het leven van de wereldberoemde violist Nasser
Ali. Die weigert namelijk verder te leven, omdat zijn vrouw zijn geliefde viool heeft kapot geslagen.
Gaandeweg leren we zowel de keuze van de violist als de actie van de vrouw beter begrijpen. Kleurrijk, humoristisch en veel levenslustiger dan het onderwerp doet vermoeden. Lees
meer op cinema.nl
Hugo Martin Scorsese
Hugo vertelt het verhaal van een weesjongetje dat stiekem in een treinstation in
het Parijse Gare Montparnasse woont. De spil van deze film – een adaptatie van Brian Selznicks kinderboek The Invention of Hugo Cabret – is
de Franse filmpionier Georges Méliès. Nadat zijn films uit de mode zijn geraakt, baat Méliès een speelgoedkiosk uit in het station. Daar kan hij Hugo misschien helpen bij het ontrafelen van het geheim dat zijn vader, de klokkenmaker
Cabret, hem heeft nagelaten. Samen met een excentriek meisje probeert hij het geheimzinnige raadsel op te lossen. Lees
meer op cinema.nl
Un amour de jeunesse Mia Hansen-Løve
(2011)
Prachtige kroniek over de verzengende liefde van de vijftienjarige scholiere Camille
(Créton) voor de vier jaar oudere Sullivan (Urzendowsky) start in 1999 en eindigt in 2007. Wanneer Sullivan uit Camilles onvoorwaardelijke adoratie naar Zuid-Amerika ontsnapt, is het meisje ontroostbaar. Zowel de intensiteit als de wispelturigheid van adolescentenlevens worden met een Nouvelle Vague-achtige openheid verwoord en verbeeld. Reliëf in ieder detail en het spel van de frêle Créton zijn indrukwekkend in dit fijngeweven verhaal dat de jeugdliefde serieus neemt. Lees
meer op cinema.nl
Le Havre Aki Kaurismäki
Een van de vrolijkere werken uit het oeuvre van de Finse auteur en zelfhater Aki
Kaurismäki. Over de aan lager wal geraakte
bohémienschrijver Marcel Marx (André Wilms) uit Kaurismäki’s eerdere film La vie de bohème (1992), die twintig jaar na dato opduikt als schoenenpoetser in Le
Havre. Daar helpt hij een jonge Afrikaanse illegaal uit handen te blijven van de politie. Tragisch absurdisme in een nihilistische, doch hoopvolle komedie vol Franse filmtypetjes als inspecteurs in lange regenjassen.
Le Havre werd in Cannes bekroond met de prijs van de internationale filmkritiek. Lees
meer op cinema.nl
17 Filles
Delphine & Muriel Coulin
(2012)
Coming of age-film over tienermeisjes die besluiten collectief zwanger te raken als Camille, de populairste van het stel, per ongeluk in verwachting blijkt. Een trend is geboren, want er volgen er meer. Onwaarschijnlijk? Helemaal niet, want gebaseerd op ware gebeurtenissen op Gloucester High, Massachusetts in 2008. Zwangerschap geldt in
17 Filles als daad van verzet, als uiting van behoefte aan respect en zelfbeschikking. Levenslustige film met een tragische onderstroom. Lees
meer op cinema.nl
Les bien-aimés Christophe Honoré
De tweede comédie musicale van Honoré (na Les chansons d’amour uit 2007)
chroniqueert, met de jaren 1964 en 2008, Parijs en een paar elegante damesschoenen als start- en eindpunten, de woelige liefdeslevens van moeder Catherine
(Sagnier en Deneuve) en dochter Vera (Mastroianni). Haltes op deze slingerroute van vier decennia zijn Praag, Londen en
Montréal. Onderweg worden het leven, geluk en hartzeer bezongen in lichtvoetige liedjes van Alex
Beaupain. Mastroianni ontroert in deze bitterzoete tractatie, Forman is aandoenlijk als Vera’s onverbeterlijk schuinsmarcherende vader.
Polisse Maïwenn Le Besco (2011)
Het dagelijkse leven van de agenten van de Parijse politie-afdeling van de Kinderbescherming. Ze pakken pedofielen op, praten over hun relatieproblemen tijdens hun lunch, pakken zakkenrollers op, vinden de woorden niet om thuis over hun werk te praten, ondervragen vaders die hun kinderen misbruiken of mishandelen en lachen oncontroleerbaar op de meest uitzichtsloze momenten.
Fred, de rebel, wordt verliefd op Melissa, een fotografe die in opdracht van de overheid met het team meeloopt. Ze moet kiezen tussen Fred en de wereld die haar laat zien, en Lino, haar rijke en ontrouwe man.
The Artist Michel Hazanavicius
(2011)
Als Franse regisseur in hartje Hollywood een hommage realiseren aan de zwijgende film? Krankzinnig plan. Met het wonderbaarlijke
The Artist als resultaat.
Hollywood 1927. George Valentin is knap, charismatisch en een hele
goede danser. Hij is de grote ster van de 'stomme film' in het
Hollywood van 1927. Wanneer de geluidsfilm echter zijn intrede
maakt, raakt de carrière van George in het slop. Drank en armoede
brengen hem verder in verval. De carrière van de opkomende jonge
actrice Peppy Miller, schiet juist als een raket omhoog. Zij biedt
hulp aan George om terug op het witte doek te verschijnen en
spoort hem aan danser te worden. Samen proberen zij de weg naar de
top te vinden. Op het filmfestival in Cannes viel iedereen voor de
charme van The Artist. Nu is Nederland aan de beurt!
Midnight in Paris Woody Allen
Woody Allen koos na Barcelona (Vicky Christina Barcelona) en Londen
(You Will Meet a Tall Dark Stranger) ditmaal Parijs als decor. Aspirant
schrijver Gil gaat met zijn verloofde Inez naar Parijs. Gil valt
in tegenstelling tot Inez meteen voor de charmes van de Franse
hoofdstad. Tijdens een nachtelijke wandeling wordt hij meegevoerd
in de geschiedenis van de stad waarbij hij zijn huidige leven
overdenkt.
Om middernacht komt een stokoude Peugeot voorrijden die hem
meeneemt naar de verafgode jaren twintig, waar hij ontmoetingen
heeft met schrijvers als F. Scott Fitzgerald, Ernest Hemmingway en
Gertrude Stein, en met de schilders Picasso en Salvador Dali.
Hors
Satan Bruno Dumont
(2011)
Aan de Opaalkust, langs Het Kanaal, vlakbij een klein dorp met een rivier en waterrijke duinkommen leeft een zonderlinge, zwijgzame man. Hij stroopt, slaapt bij een muurtje in de duinen en bidt tot de glooiende landschappen, de zon en de wolken. Een vrouw van een nabij gelegen boerderij voelt zich tot hem aangetrokken, ze vertrouwt hem en geeft hem te eten. Samen brengen ze de tijd door, met wandelen door de uitgestrekte landschappen van duinen en bossen. Aan de randen van meertjes, 'daar waar de duivel waart', zoeken ze naar houvast en geeft de naamloze man de vrouw zijn bescherming. Van een afstand aanschouwt het tweetal de politieonderzoeken in het dorp. Mannen die het meisje (schijnbaar) belaagden en kwaad wilden doen, worden dood gevonden.
Zie ook www.cinema.nl
Impardonnables André Téchiné (2011)
De zestigjarige Francis laat zich op een idyllisch Italiaans eilandje verleiden door de veel jongere en beeldschone Judith. Te mooi om waar te zijn, vindt hij. De bijna bejaarde man die aanvankelijk naar Italië toog om aan zijn nieuwe boek te werken, heeft daar helemaal geen zin meer in en geniet met volle teugen van zijn geluk. Dit geluk heeft echter een keerzijde, want Francis' gebrek aan inspiratie vertaalt zich geleidelijk naar frustratie en jaloezie.
Impardonnables is gebaseerd op de roman van Philippe Dijans.
In Techiné's verfilming laveert zijn verhaal tussen misdaad en tragedie, en tussen romantische dromerigheid en existentieel drama.
Poupoupidou Gérald Hustache-Mathieu
(2011)
Hij komt uit Parijs en is een succesvolle misdaadauteur. Zij is het blonde boegbleed van de Belle de
Jura-kaas, de ster van heel de Franche-Comté, en ervan overtuigd dat ze in een ander leven Marilyn Monroe was... Wanneer ze elkaar ontmoeten in
Mouthe, de koudste stad van Frankrijk, zit hij met een writersblock en is zij al dood. "Zelfmoord door een overdosis aan slaapmiddelen" besluit de politie. David Rousseau gelooft het niet. Hij start zelf een onderzoek naar het verleden van Candice Lecoeur en is er zeker van zo inspiratie op te doen voor een nieuwe roman...
Een komische misdaadfilm.
Le gamin au vélo Luc en Jean-Pierre Dardenne
(2011)
Le gamin au vélo (Het jochie met de fiets) is een drama van Luc en Jean-Pierre Dardenne over
Cyril. Cyril is bijna twaalf en wil maar één ding: zijn vader terugvinden die hem in een kindertehuis heeft gestopt. Tijdens zijn zoektocht ontmoet hij
Samantha. Ze runt een kapperszaak en is bereid om hem in het weekend in huis te nemen. Cyril beseft nog niet dat Samantha echt om hem geeft, maar heeft haar liefde nodig om zijn te woede sussen.
Le gamin au vélo won de Grand Prix op het filmfestival van Cannes
2011.
Les femmes du 6ème étage Philippe Le Guay
(2010)
Parijs, de vroege jaren 60: de tijd van cocktails, mantelpakjes en dure
chevrolets. De vermogende Jean-Louis Joubert (Fabrice Luchini) is een brave maar saaie man. Tot hij en zijn vrouw Suzanne
(Sandrine Kiberlain) de mooie Spaanse María (Natalia Verbeke) als werkster in dienst nemen. María laat hem kennis maken met de zesde verdieping van zijn burgerlijke appartementsgebouw waar zij samen met andere Spaanse werksters woont. De temperamentvolle volksvrouwen, maar vooral de erg aantrekkelijke María, leren meneer Joubert voor het eerst plezier te hebben in het leven. Dit tot grote ontsteltenis van mevrouw Joubert en haar deftige vriendinnen.
Een vrolijke én romantische film.
Tomboy
Céline Sciamma (2011)
Het 10-jarige meisje Laure verhuist met haar ouders en zusje Jeanne naar het oosten van Parijs. Tijdens de zomervakantie, wanneer alle kinderen uit de buurt buiten spelen, voelt Laure zich buitengesloten. Totdat ze op een dag
Lisa, ook 10 jaar, ontmoet. Vanaf hun eerste gesprek is Lisa ervan overtuigd dat Laure een jongen is. Laure gaat hierin mee en stelt zich voor als
Michael. Lisa introduceert Michael bij de kinderen uit de buurt en al snel is ‘hij’ één van hen. Naarmate de tijd voorbijgaat, wordt de relatie tussen de twee meisjes steeds hechter, maar ook gecompliceerder.
La conquête Xavier Durringer (2011)
La conquête is een genadeloos portret van Nicolas Sarkozy. De film volgt Sarkozy in zijn race naar het presidentschap, boordevol vuile trucs en conflicten achter de schermen. Het verhaal van een man die een machtsstrijd wint en zijn vrouw Cécilia verliest. Hoewel de film politiek als onderwerp heeft is het geen politieke film geworden. Een kijkje achter de schermen in deze humoristische en vermakelijke film. Zeer de moeite waard, ook als politiek u niet interesseert.
Rien a declarer Dany Boon (2011)
Regisseur Dany Boon (Bienvenue chez les Ch'tis) keert terug met een nieuwe komedie. De geest van Louis de Funès herleeft.
1 januari 1993. Twee douanebeambten vernemen dat de gescheiden Belgische en Franse douanes in de gemeente Koorkin
(Courquain in FR) zullen worden samengevoegd. De Belgische Ruben Vandevoorde ziet zich gedwongen om samen te werken met zijn Franse collega en aartsvijand Mathias
Ducatel, die bovendien verliefd is op de zus van Ruben.
Tous les soleils Philippe Claudel
In Tous les soleils tuft de Italiaan Alessandro (Stefano
Accorsi), professor Oude Muziek en alleenopvoeder van tienerdochter Irina
(Lisa Cipriani), op een oude Solex door zijn Franse woonplaats Straatsburg. Zijn weduwnaarschap heeft hem pragmatisch en voorzichtig gemaakt. Sinds het overlijden van zijn echtgenote leeft hij voor anderen en, zonder dat eigenlijk ten volle te beseffen, in het verleden. Broer Luigi
(Neri Marcorè), permanent in pyjama, ochtendjas en pantoffels, heeft zich gezellig bij Alessandro ingekwartierd.
Zijn aanvraag tot politiek asiel in Frankrijk komt Luigi allerminst wereldvreemd of kolderiek voor: zijn vlucht uit de dictatuur Berlusconië is een serieuze zaak. Het
verhaal begint wanneer Irina en Luigi besluiten dat het de hoogste tijd is om Alessandro weer aan de vrouw te helpen.
À l’Origine
Xavier Giannoli (2009)
Het heeft even geduurd voor we À l’Origine in de Nederlandse bioscopen konden bewonderen. De film ging al in mei 2009 in première op het filmfestival van Cannes en leek daarna in de vergetelheid te belanden.
Totdat een distributeur alsnog besloot de verdwaalde film in Nederland uit te brengen. Het is meer dan terecht, want
À l’Origine is een van de betere Franse films van de laatste tijd.
Dit drama van regisseur Xavier Giannoli gaat over beroepszwendelaar
Paul, die er nooit in geslaagd is een grote speler te worden. Als hij toevallig in een klein Frans stadje belandt waar iedereen denkt dat hij is gekomen om het werk te hervatten aan een snelweg, waarvan de bouw enkele jaren terug is stopgezet, denkt Paul
dat hij op deze manier gemakkelijk een extra zakcentje kan binnenhalen.
En dan valt hij voor de vrouwelijke burgemeester van het dorp.
Angèle
et Tony Alix Delaporte (2011)
Normandië. Angèle, een jonge vrouw, komt gebroken uit de
gevangenis nadat ze verantwoordelijk werd gehouden voor het
ongeval waar ook haar man bij om het leven kwam. Ze kan niet voor
haar zoontje zorgen want die is door de rechter toegewezen aan de
ouders van haar man. Tony is een visser die samenwoont met zijn
moeder, die alleen is achtergebleven nadat zijn vader verdween
toen hij aan het vissen was in open zee. Beiden zijn op zoek naar
een relatie – Angèle wil absoluut een gezin vormen om haar zoon
terug te krijgen en Tony wil weg uit z’n emotionele eenzaamheid.
Ze ontmoeten elkaar via een contactadvertentie. Hun eerste
afspraakje loopt niet meteen zoals ze gedacht hadden…
Mammuth
Gustave de Kervern en Benoît Delépine (2010)
De vrij forse Serge Pilardos doet zijn bijnaam ‘Mammuth’ eer
aan, hoewel deze naam vooral verwijst naar het historische Duitse
motormerk ‘Mammut’. Als Serge, een niet al te snuggere
werknemer van een slachthuis, noodgedwongen met pensioen moet,
ontdekt hij dat zijn pensioenspapieren niet helemaal in orde zijn.
De ontbrekende stukken liggen her en der in het land bij vorige
werkgevers en Serges vrouw maant hem ze snel op te snorren…maar
hij moet wel voorzichtig rijden! Op zijn motor rijdt hij zijn
eigen ronde van Gallië, waarbij hij in tal van absurde en
surrealistische situaties verzeild raakt – en meermalen zijn
verloren liefde tegen het lijf loopt, een onverwerkt jeugdtrauma.
Tragikomische en groteske feelgood-roadmovie.
Les amours imaginaires Xavier Dolan (2010)
Francis en Marie worden allebei verliefd op dezelfde persoon. Uit hun
ontmoeting ontstaat een ongezonde vriendschap. Beide interpreteren vanuit hun
eigen oogpunt het meest willekeurige woord en het meest banale gebaar van hun
geliefde.
Het jonge talent Xavier Dolan weet Les amours imaginaires,
een geestig romantische komedie, tot het eind toe spannend te houden. De
21-jarige regisseur, scenarist en hoofdrolspeler geldt sinds zijn debuut J’ai tue ma mere
als een grote belofte. In Les amours
imaginaires laat Dolan zich van een milde en vrolijke kant zien. De
onzekerheid waaraan de twee verliefde rivalen blootstaan is bepaald geen pretje,
maar al dat liefdesleed wordt stevig gerelativeerd. Daartoe trekt Dolan een
complete filmische trukendoos open.
Copacabana
Marc Fitouss (2010)
De opgewekte en onafhankelijke Babou (Isabelle Huppert) heeft zich nooit zorgen
gemaakt over haar sociale status. Maar wanneer ze ontdekt dat haar dochter
(Lolita Chammah) haar niet op haar huwelijk wil uitnodigen omdat ze zich voor
haar moeder schaamt, besluit Babou haar leven te beteren. Ze vertrekt naar
Oostende waar ze timeshare appartementen gaat verkopen. Hier blijkt ze erg goed
in te zijn.
Door haar excentrieke levensvisie en stijl mogen haar
collega’s haar echter niet en wordt ze buitengesloten. Toch houdt Babou stand.
Ze is vastbesloten het respect van haar dochter terug te winnen en haar een
waardig huwelijkscadeau te geven. Leuk weetje: Isabelle Huppert en Lolita
Chammah zijn ook in het echt moeder en dochter.
Tournée Mathieu
Amalric (2010)
Nadat zijn huwelijk en zijn carrière in het slop zijn geraakt, wil Joachim
Zand Frankrijk veroveren met een New Burlesque-show. Joachim belooft een stel
extravagante Amerikaanse striptease danseressen een succesvolle tournee met als
hoogtepunt een show in Parijs. Ondanks de sjofele hotels, schimmige deals en
artistieke meningsverschillen scheppen de rondborstige dames een wervelende en
romantische fantasiewereld vol glitter, valse wimpers en rode lipstick. Het
publiek reageert enthousiast, maar achter de roodfluwelen coulissen vertoont de
samenhorigheid van het bonte gezelschap barstjes als het hoogtepunt van de
tournee uitblijft. Terwijl de tegenslagen zich opstapelen, moet Joachim onder
ogen zien dat zijn dromen wellicht overmoedig waren. .
Les petits mouchoirs
Guillaume Canet (2010)
Voor zijn derde film
schreef regisseur
Guillaume Canet zelf het scenario en liet zijn vrienden, waaronder zijn vriendin
Marion Cotillard, de hoofdrollen spelen.
Elk jaar nodigen Max, een succesvolle
restauranteigenaar, en z'n milieubewuste vrouw Véro
een groep vrienden uit in hun prachtige strandhuis
om het begin van de vakantie te vieren. Maar dit
jaar is hun vriend Ludo gewond geraakt in een
ernstig ongeval. Het drukt een stempel op de geplande jaarlijkse
vakantie. Maar afzeggen gaat net te ver. Dus
gaan Ludo’s vrienden op reis naar het hotel van Max aan de
Zuid-Franse kust. De spanning tussen de latent homofiele
Vincent, Marie, een jonge vrouw met bindingsangst en Eric die
geobsedeerd is door zijn ex-vriendin, loopt in het prachtige
strandhuis na een paar dagen flink op. Ondertussen ligt Ludo
alleen in zijn ziekenhuisbed.
Potiche François Ozon (2010)
Het is 1977. In het burgerlijk stadje Sainte-Gudule in het noorden van Frankrijk
woont Suzanne Pujol (Catherine Deneuve). Zij is de toegewijde en huiselijke
vrouw van de rijke industrieel Robert Pujol, die zijn paraplufabriek met ijzeren
hand leidt. De norse baas tiranniseert zijn arbeiders en voert thuis hetzelfde
schrikbewind. Hier komt verandering in wanneer de arbeiders in staking gaan voor
betere werkomstandigheden en Robert een hartaanval krijgt en rust moet nemen.
Suzanne wordt gedwongen het werk van haar man over te nemen. Ze krijgt hierbij
hulp van haar voormalig liefje en huidig vakbondsleider Maurice (Gérard
Depardieu). Tot ieders verbazing ontpopt Suzanne zich tot een bekwame zakenvrouw
die van aanpakken weet. Maar wanneer Robert volledig uitgerust terugkomt van
zijn vakantie, worden de zaken gecompliceerd.
L'amour
fou
Pierre Thoretton (2010)
Als jonge twintiger maakt "Yves
Saint Laurent" furore met zijn modieuze ontwerpen. Hij brengt het
slechtlopende modehuis Dior aan de top en geniet met zijn partner Pierre
Bergé van het goede leven. Ze raken bevriend met onder andere Mick
Jagger en Andy Warhol. Authentieke beelden, interviews, catwalks en
modeshows geven ons een kijkje in de keuken.
De indrukwekkendste beelden van de film, op het Filmfestival van
Toronto bekroond met de persprijs, zitten meteen aan het begin:
Van Yves Saint Laurents afscheidsspeech uit 2002, en de laatste
woorden die Bergé tot hem richt tijdens de in pracht en praal
gedoopte begrafenisdienst. Even verderop komt regisseur Thoretton
met een collage van de verschillende modeshows die Saint Laurent
in de loop der jaren presenteerde; een dwarsdoorsnede van diens
carrière, waarbij je hem van show tot show ouder ziet worden.
Elle
s'appelait Sarah
Gilles Paquet-Brenner
(2010)
Haar Naam Was Sarah is de ontroerende
verfilming van de bestseller van Tatiana de Rosnay. De
tienjarige Sarah wordt in de nacht van 16 juli 1942 samen met haar
ouders opgepakt en naar het Vélodrome d'Hiver in Parijs gebracht,
waar duizenden joden worden verzameld voor deportatie. Niemand
heeft echter gezien dat Sarah haar kleine broertje Michel in een
kast opsloot, net voordat de politie het appartement binnendrong.
Zestig jaar later krijgt Julia Jarmond, een Amerikaanse
journaliste in Parijs (Kristin Scott Thomas), de opdracht een
artikel te schrijven over deze razzia, een inktzwarte bladzijde in
de Franse geschiedenis. Ze gaat op zoek in archieven en via het
dossier van Sarah ontdekt ze een goed verborgen geheim van haar
eigen schoonfamilie. Haar echtgenoot probeert haar ervan te
weerhouden zich met deze geschiedenis te bemoeien, maar Julia
besluit desondanks het spoor van Sarah te volgen.
Liberté Tony Gatlif (2010)
De Frans-Algerijnse regisseur Tony Gatlif heeft vrijwel zijn hele
oeuvre gewijd aan het portretteren van de geschiedenis en de
cultuur van het Roma-volk (zigeuners). Nog niet eerder echter had
Gatlif, zelf een Roma, de zwartste bladzijde uit de
Roma-geschiedenis in beeld gebracht: de genadeloze vervolging,
deportatie en moord op honderdduizenden Roma door de nazi's in de
Tweede Wereldoorlog.
Vichy Frankrijk, 1943: een groep Roma arriveert in het dorp waar
zij elk jaar een tijd verblijven om mee te helpen met de oogst. In
het dorp wordt hen meegedeeld dat het rondzwervende bestaan
voortaan verboden is. Er is meer veranderd: vroegere kennissen en
vrienden blijken nu met de Duitsers te collaboreren. Maar niet
iedereen: de burgemeester en de onderwijzeres, Theodore en
Mademoiselle Lundi, bieden een helpende hand. Helaas tevergeefs,
want de hele groep wordt opgepakt en geïnterneerd. Theodore weet
de Roma echter vrij te krijgen en biedt ze een stukje grond waar
ze zich kunnen vestigen. De drang naar vrijheid blijkt echter
groter. Met alle gevolgen van dien.
Le
refuge François Ozon (2009)
Mousse (Isabelle Carré) en Louis
(Melvil Poupaud) zijn jong en verliefd. Hun drugsgebruik maakt
echter een abrupt einde aan de romance. Als ze per ongeluk een
overdosis heroïne nemen, sterft Louis. Mousse ontwaakt uit haar
coma en hoort dat ze zwanger is - van Louis. Ze ontvlucht Parijs
om in een kleine badplaats Louis’ dood te verwerken. Maanden
later staat Louis’ broer Paul voor de deur. Haar zwangerschap
maakt ook bij hem emoties los. Na Sous le sable (2000) en Le
temps qui reste (2005) is Le refuge het laatste deel in
Ozons trilogie over de dood. Een ander thema is de zwangerschap.
De Franse regisseur wilde al jaren een film maken rondom de
sensuele metamorfose van een zwangere vrouw. Carré was tijdens de
opnames ook werkelijk in verwachting. Ozon ontving voor de
film de Special Jury Prize op het 57ste San Sebastian
International Film Festival.
Crime
d'amour Alain Corneau (2010)
Ludivine Sagnier speelt Isabelle die bij een grote Franse
multinational werkt. De spanning op kantoor is te snijden want
haar meerdere, Christine (Kristin Scott Thomas), heeft de
ambitieuze Isabelle publiekelijk vernederd. Dat kan ze niet
verdragen. Maar als ze nu tot actie overgaat zal ze onmiddellijk
verdacht worden dus denkt ze een langdurig en ingewikkeld plan uit
om de perfecte misdaad te plegen.
De Franse regisseur Alain Corneau (1943) begon zijn filmcarrière
in de jaren '70 en wist al in zijn eerste films grote acteurs als
Yves Montand, Catherine Deneuve en Gerard Depardieu te strikken
voor een rol. Corneau is een groot bewonderaar van cineast
Fritz Lang, die bekend werd als voorvechter van de film noir, of
Franse detective. Corneau omschrijft Crime d'Amour
als een 'Fritz Langiaans labyrinth'.
Persécution
Patrice Chéreau (2009)
De 35-jarige Daniel leidt een druk bestaan als klusjesman.
Daarnaast verkeert hij in het intellectuele milieu van zijn koele
vriendin Sonia. Daniels haat-liefde-verhouding met haar is
passioneel, maar lijdt onder zijn jaloezie en onzekerheid. Plots
duikt een mysterieuze man op, die Daniel voortdurend volgt en
zelfs binnendringt in zijn appartement. Daniel voelt zich bedreigd
en verliest langzaam de controle over zijn leven. Als Sonia
besluit hem voorgoed te verlaten, blijft hij vertwijfeld achter.
Wie is deze onbekende man? Waarom stalkt hij Daniel met zoveel
overgave? Of is de man een waanvoorstelling?
In Persécution toont de Franse regisseur Patrice Chéreau
(La Reine Margot, Intimacy) zich opnieuw een
fijnzinnig observator van menselijke verhoudingen. Zijn
kenmerkende aanpak leidt tot sterk fysiek spel van de bekroonde
Franse acteurs Romain Duris, Charlotte Gainsbourg en Jean-Hugues
Anglade.
La
tête
en friche Jean Becker(2010)
Germain (Gerard
Depardieu), 45 jaar, quasi analfabeet, leidt een rustig leventje
samen met zijn vrienden van het café en zijn vriendin Annette (Sophie
Guillemin). In het park gaat hij duiven tellen en werkt in
zijn moestuin achter zijn caravan die in de tuin van zijn moeder
staat. Met haar heeft hij een moeilijke relatie. Hij heeft zijn
vader nooit gekend en zij is ongewenst zwanger geworden. Zijn
moeder heeft Germain van kleins af aan laten voelen dat hij niet
gewenst was en op de lager school heeft zijn leraar die rol
overgenomen. Germain is nooit echt opgevoed geworden en heeft een
onbewerkte geest. Op een dag ontmoet hij Margueritte (Gisèle
Casadesus) een zeer oude dame en landbouwdeskundige op rust, die
de wereld rondgereisd heeft en belezen is. Ze woont alleen in een
rusthuis en komt ook naar het park om duiven te tellen. Tussen
Germain en Margueritte groeit er een warme tederheid en een echte
band.
L'Illusionniste
Sylvain Chomet
(2010)
Verhaal over een oudere goochelaar wiens carrière in het slop is geraakt.
Hij reist rond in de jaren '60, het decennium van televisie en rock 'n roll.
Hippe rockgroepen verdringen zijn optredens naar groezelige achterzaaltjes en
goedkope tuinfeestjes. Hij treedt op in Parijs en Londen en ontmoet een Schot
die hem uitnodigt naar een plek in Iona, Schotland. Zijn leven krijgt weer zin
wanneer hij in Schotland Alice ontmoet, een jonge vrouw die echt in zijn
magische trucjes gelooft. Verrast door haar jeugdige en oprechte enthousiasme,
probeert hij er alles aan te doen om de illusie te behouden en haar vooral niet
te ontgoochelen.
Het script van L'Illusionniste is gebaseerd op het ongeproduceerLde script van Jacques
Tati.
La
vie
au ranch Sophie Letourneur(2010)
In het appartement van de studentes Pam en Manon is het een komen en gaan van
vriendinnen. De woning, ofwel de ‘ranch’, is het kloppend hart
van het leven van de meiden. Daar drinken, roken en feesten zij. Maar bovenal
vinden daar de gesprekken plaats, over lief en leed, relaties en mode. Het
resultaat is een intrigerende kijk op het leven in Frankrijk door de ogen van
een hechte groep jonge vrouwen.
La vie au Ranch is het laatste deel
in de liefdestrilogie van de Franse regisseuse Sophie Letourneur. De reeks ging
in 2005 van start met Manue Bolonaise, over twee meiden waarvan de vriendschap
op de proef wordt gesteld. Het middelste deel Roc et Canyon, verscheen twee
jaar later en ging over het wel en wee van opbloeiende liefdes.
Je
l'aimais
Zabou Breitman (2009)
Tijdens een nacht in het afgelegen vakantiehuis van de familie,
deelt Pierre met zijn schoondochter Chloé het geheim dat hem al
twintig jaar gevangen houdt. Hij vertelt over z’n passionele
liefde voor de veel jongere Mathilde, voor wie hij destijds niet
alles kon opgeven. Hij koos toen voor zekerheid, het bekende. Maar
deed hij dat om de juiste redenen? En als hij zijn leven zou
kunnen overdoen, zou hij dan nog dezelfde keuze maken?
De hoofdrollen worden vertolkt door Daniel Auteuil en Marie-Josée
Croze. Samen maken ze de film tot een subtiel en melancholisch
liefdesdrama over gemist geluk. Naar de roman van Anna Gavalda.
La
blonde aux seins nus Manuel Pradal(2010)
Romantische comedy
over de broers Julien (25) en Louis (12), twee vechtlustige
boefjes. Zij zijn alleen opgegroeid in een woonboot en hebben
daardoor een erg hechte band. Als een criminele brocanteur hen
voorstelt om het schilderij ‘La blonde aux seins nus’ van
Manet te stelen uit het Parijse Musée d’Orsay, verandert hun
leven plotsklaps. Het lukt Louis namelijk om het doek te stelen,
maar Rosalie, de suppooste van het museum, achtervolgt hem. De
broers ontvoeren haar en vluchten. Rosalie, een fantasierijke
bohémienne,
ziet in deze ontwikkeling echter een mooi buitenkansje om haar
biezen te pakken. Hun ménage à trois is wonderwel grappig en poëtisch,
maar Rosalie laat zich niet in haar kaarten kijken en zaait zo
verdeling bij de broers, die ook nog eens op de hielen worden
gezeten door de politie.
La
danse, le ballet de l'Opéra de Paris
Frederick Wiseman (2009)
Frederick Wiseman, een van de
bekendste documentairemakers ter wereld, heeft zijn camera
gedurende negen weken laten rondkijken bij het beroemde Ballet de
L’Opéra National de Paris. Zowel voor als achter de schermen,
bij opvoeringen en repetities, bij de stralende sterren –
letterlijk: les danseurs étoiles – maar ook bij de nauwelijks
bekende dansers van het Corps de Ballet en op de eigen dansschool
van de Opéra, bij het orkest, het naaiatelier en zelfs bij de
administratie, overal heeft Wiseman onnadrukkelijk staan
snuffelen.
Coco
Chanel & Igor Stravinsky Jan Kounen(2009)
Parijs 1913, Coco
Chanel is toegewijd aan haar werk en heeft haar hart verloren aan
Arthur 'Boy' Capel. Bij het Champs-Élysées theater in Parijs,
gaat 'Rite of Spring' van Igor Stravinsky in première. Coco woont
de première bij en is onder de indruk van de componist. Zeven
jaar later. Coco is verslagen door de tragische dood van haar
'Boy'. Ze ontmoet Stravinsky opnieuw, nu als arme vluchteling die
in Parijs woont na verbannen te zijn door de Russische
revolutionairen. Wanneer Stravinsky en zijn familie van het aanbod
gebruik maakt om in haar villa in Garches te logeren, is dat het
begin van een intense liefdesverhouding.
Hadewijch
Bruno Dumont (2009)
In Hadewijch – Dumonts vijfde
film in 12 jaar, na La vie de Jésus, l’Humanité, Twentynine
Palms en Flandres – sluit een streng gelovig meisje vriendschap
met een radicale moslim. Maar verwacht van de film of regisseur
Bruno Dumont geen heldere analyse van de moderne samenleving. De
kijker krijgt een handvol puzzelstukjes waarmee hij zijn eigen
verhaal moet zien te maken. Net als Dumonts vorige films biedt Hadewijch
veel stof tot nadenken, en prachtige, onvergetelijke beelden. -
bron: Cinema.nl
Inferno (2009)
Un
Prophète
Jacques Audiard (2009)
De film die in Cannes al veel stof deed opwaaien en bekroond werd
met de Grand Prix du Jury! Regisseur Jacques Audiard vertelt in Un
Prophète het verhaal van de 19-jarige analfabeet Malik El Djebena
(Tahar Rahim) die veroordeeld is tot zes jaar gevangenis. De
fragiele Malik wordt al snel in het nauw gedreven door de leider
van de Corsicaanse maffiabende, die de gevangenis beheerst, en
moet een aantal vieze klussen opknappen. Wanneer hij daarin slaagt
komt hij iets hoger in de pikorde van de gevangenis, hoewel hij
afhankelijk blijft van het goeddunken van de bende. Maar Malik is
sluw en maakt in het geheim zijn eigen plannen...
Jacques Audiard, een meester in Franse genrefilms zoals Sur mes
lèvres (2001) en De battre mon coeur s'est arrêté
(2005).
bron: www.cinemien.nl
Gainsbourg,
Vie Héroïque
Joann Sfar (2009)
De jonge Lucien Ginsburg paradeert in 1941 door het bezette Parijs
met op zijn revers een gele ster die hij behendig heeft omgevormd
tot een sheriffster. Nadat hij jaren later afstudeert aan de
kunsthogeschool probeert de gedesillusioneerde kunstenaar aan de
kost te komen met optredens in plaatselijke bars en cabarets… en
zo ontstaat de ster van het cabaret van de Swinging Sixties: Serge
Gainsbourg. Hij ziet er misschien wat onconventioneel uit, maar
dat belet niet dat hij de mythische Brigitte Bardot in zijn bed
weet te krijgen, dat hij Jane Birkin verleidt en stukken in de
nacht walst met Juliette Greco. Toch blijft altijd iets in de weg
staan op zijn zoektocht naar het geluk. Het wordt een personage -
“La Gueule” (de smoel) - dat hem zal stimuleren, kwellen en
vooral een icoon van hem zal maken dat wij vandaag nog altijd
kennen.
Visage
Tsai Ming-liang (2009)
De nieuwe film van Tsai Ming-liang is een eerbetoon aan de
nouvelle vague en François Truffaut in het bijzonder. Net als
Truffaut in La nuit américaine
(1973) gaat Tsai in Visage uit van een film in een film:
een Taiwanese regisseur (een rol van Tsai’s vaste acteur Lee
Kang-sheng) neemt in het Louvre in Parijs zijn eigen versie van de
Salomé-mythe op. Hoewel hij geen woord Frans of Engels spreekt,
is hij er op gebrand om de rol van Herodes te geven aan de Franse
acteur Jean-Pierre Léaud (Tsai’s jeugdidool sinds Truffauts Les
400 coups), zelfs al worstelt die met psychische problemen.
Truffauts weduwe Fanny Ardant is te zien als Parijse producer.
Laetitia Casta is de sensuele Salomé, Jeanne Moreau en Nathalie
Baye verschijnen in een bijrol.
Tsai Ming-liang maakte Visage op uitnodiging van het
Louvre. Zijn bijzondere visuele stijl – lange, verstilde shots,
diepverzadigde kleuren en een spel met licht en donker – is ook
in zijn nieuwste film duidelijk herkenbaar.
Demain
dès l'aube
Denis Dercourt (2009)
In Denis Dercourt schuilt een
boeiende gids. In de ijzige thriller La tourneuse des pages
uit 2006 maakte hij ons wegwijs in het demonische hoofd van een
gevaarlijke blondine. En in zijn nieuwste Demain dès l'aube
('Morgen, bij dageraad') dompelt hij ons onder in het aparte
wereldje van brave mensen die in historisch correcte uniformen de
grote veldslagen uit de geschiedenis naspelen.
We volgt de relatie tussen twee broers, de oudste een pianoleraar,
de jongste zo geobsedeerd door historische veldslagen dat zijn
realiteit enkel bestaat uit rollenspelletjes. Op aandringen van
hun moeder ontfermt Mathieu zich over zijn jongere broer om hem te
helpen met zijn verslaving aan dit mysterieuze wereldje waar de
grenzen tussen werkelijkheid en fictie helemaal vervaagd zijn. Om
zijn broer te helpen, heeft Mathieu echter geen andere keuze dan
zich helemaal in dit wereldje te storten...
Le
Concert
Radu Mihăileanu (2009)
Ten tijde van Brejnev stond Andreï
Filipov aan het hoofd van het wereldberoemde Bolshoï Orkest en
was hij de meest befaamde dirigent van Rusland. Omdat hij
weigerde de joodse muzikanten uit het orkest te zetten, werd hij
op het hoogte punt van zijn carrière ontslagen. Dertig jaar
later werkt hij nog steeds voor het Bolshoï Orkest maar wel in
de schoonmaakploeg.
Op een avond ziet Andreï
toevallig een fax waarin de Théâtre du Châtelet het orkest
officieel uitnodigt voor een concert in Parijs. Andreï krijgt
een waanzinnige idee. Waarom zou hij zich niet samen met zijn
vroegere collega-muzikanten, die zoals hij leven van klusjes,
voordoen als het Bolshoï Orkest en met hen naar Parijs
gaan? Eindelijk is het moment gekomen waarop ze wraak kunnen
nemen. Het is het begin van een muzikaal avontuur.
Oscar
et la dame rose Eric-Emmanuel Schmitt (2009)
Oscar is 10 jaar oud, lijdt aan
leukemie en heeft nog maar een paar weken te leven. Hij denkt dat
hij zijn doktoren heeft teleurgesteld door niet te genezen en
neemt het zijn ouders kwalijk dat ze niet met hem over zijn
naderende dood kunnen praten. Gelukkig is daar Oma Rozerood, een
oudere dame die de kinderen in het ziekenhuis bezoekt.
Ze vertelt hem verhalen over haar vroegere worstelcarrière, raadt
hem aan brieven aan God te schrijven en verzint een spel waar elke
dag voor 10 jaar uit iemands leven bestaat. Zo leeft Oscar een
heel leven in slechts een paar dagen.
Verfilming van het gelijknamige boek van Eric-Emmanuel Schmitt.
Micmacs
à tire-larigot
Jean-Pierre Jeunet (2009)
Jaren geleden overleed de vader van Bazil bij het
onschadelijke maken van een bom midden in de Marokkaanse woestijn,
zijn moeder raakte totaal gestoord en Bazil werd naar een weeshuis
gestuurd. Nu werkt de volwassen Bazil bij een videotheek, als hij
door een bizar toeval in zijn hoofd wordt geraakt door een kogel.
Hij overleeft het ongeval maar de kogel blijft zitten, met rare
bijwerkingen als gevolg. Wanneer Bazil hierdoor zijn baan verliest
is de maat vol. Hij heeft het helemaal gehad met de
wapenindustrie, waarvan zijn vader en hijzelf het slachtoffer
zijn. Samen met zijn nieuwe vrienden bedenkt Bazil een briljant
plan om de twee wapenfabrikanten ten gronde te richten. De
opeenstapeling van verrassende gebeurtenissen maakt Micmacs (à
tire-larigot) tot een unieke, originele en uiterst komische film.
Villa
Amalia Benoit
Jacquot (2009)
Op een regenachtige avond in een rustige buitenwijk van Parijs
ontmoet concertpianiste Ann haar jeugdvriend Georges. Dit weerzien
bevestigt haar voornemen een nieuw leven te beginnen: ze wijst
haar overspelige echtgenoot koeltjes de deur, zegt haar
engagementen als pianiste af, transformeert haar uiterlijk en wist
radicaal alle sporen van haar oude leven uit. Eerst trekt ze zich
terug in Georges' huis op het platteland. Een reis brengt Ann naar
een ongerept Italiaans eiland waar ze Villa Amalia betrekt. Ze
knapt het afgelegen huis op en leidt er een eenvoudig leven. Met
Georges als discrete liaison naar haar oude wereld lijkt Ann erin
te slagen een nieuw leven op te bouwen. Villa Amalia is een subtiele mentale roadmovie over het
universele verlangen een nieuw leven te beginnen.
Welcome
Philippe Lioret (2009)
Bilal, een Koerdische jongen van 17, heeft een lange tocht
afgelegd door het Midden Oosten en Europa om bij zijn vriendin in
Engeland te zijn. Zijn reis komt tot een abrupt einde wanneer hij
aankomt in Calais, bij de Franse kant van het kanaal. Hij besluit
het kanaal over te zwemmen en gaat naar het plaatselijke zwembad
om te trainen. Hier ontmoet hij Simon, een zweminstructeur die
midden in een scheiding ligt. Om indruk te maken op zijn vrouw en
haar terug te winnen besluit Simon koste wat kost Bilal te helpen.
Welcome won onlangs de De Luxprijs van het Europees
Parlement voor de beste Europese film.
Puisque
nous sommes nés Jean-Pierre Duret, Andrea Santana (2008)
Cocada en Nego zijn twee
Braziliaanse tieners van respectievelijk dertien en veertien jaar
oud. Cocada leeft een veredeld zwerversbestaan sinds zijn vader
vermoord is en slaapt 's nachts in zijn vrachtwagen. Samen delen
Cocada en Nego hun passie voor vrachtwagens: al die chauffeurs die
van ver komen en naar nog verder gaan, dat vinden de jongens
behoorlijk interessant. En al helemaal wat deze mannen vertellen
over Sao Paolo: deze stad klinkt Cocada en Nego als een soort
paradijselijk oord van onbeperkte mogelijkheden in de oren.
De Franse documentairemaker Jean-Pierre Duret werkte voor deze
film samen met zijn Braziliaanse collega Andrea Santana om een
portret te schetsen van Braziliaanse jongeren die nou voor de
verandering eens niet door drugs en criminaliteit zijn verpest,
maar hun optimisme en hun dromen vooralsnog hebben weten te
behouden.
Partir
Catherine Corsini (2009)
Suzanne leeft een harmonieus en luxueus leven met haar man, een
succesvol chirurg. Toch mist ze haar vroegere praktijk als
kinesiste. Ze kan haar echtgenoot overtuigen haar te helpen haar
praktijk opnieuw op te starten. Maar haar leven wordt compleet
overhoop gegooid door de komst van Ivan, een werkman die enkele
herstellingen komt doen: een coup-de-foudre en een instinctieve
liefde dringen zich op. De aantrekkingskracht tot Ivan is zo sterk
dat Suzanne haar perfect uitgestippelde leventje achter zich laat
en hem volgt in een passioneel avontuur.
Le
hérisson Mona Achache (2009)
Wat weet een elfjarig meisje van
het leven? Paloma denkt dat ze genoeg heeft gezien. Het
hoogbegaafde meisje, kind van rijke, Parijse ouders, heeft
besloten zelfmoord te plegen, op haar twaalfde verjaardag. Tenzij
ze in de tussentijd ontdekt dat het leven toch zin heeft. Ze heeft
geen hoge pet op van volwassenen, maar dat verandert wanneer ze
het vertrouwen wint van Renée, de conciërge die al 27 jaar het
luxe appartementencomplex bestiert. Geen van de bewoners nam
eerder moeite haar te leren kennen. Niemand weet dat ze in haar
vrije tijd Russische romans verslindt. Le hérisson, gebaseerd op
de bestseller Elegant als een egel van Muriel Barbery, gaat over
klassenverschillen, vooroordelen en de hypocrisie van de elite,
toegespitst op de Franse situatie.
Les
Regrets
Cédric Kahn (2009)
Matthieu is een succesvolle Parijse architect en gelukkig getrouwd
met Lisa. Wanneer zijn moeder ziek wordt, keert hij terug naar
zijn geboortedorp om bij haar te kunnen zijn. Alleen en ontmoedigd
door de comateuze toestand van zijn moeder, vindt hij zijn oude
jeugdliefde terug, de verleidelijke Maya –gespeeld door Valerie
Bruni – Tedeschi. Hun lange scheiding heeft geen invloed gehad
op de band tussen hen en de passie laait weer op. Maar dit is
zonder Franck gerekend, de vriend van Maya. Hij zal Matthieu voor
een verscheurende keuze stellen.
Je
suis heureux que ma mère soit vivante
Claude en Nathan Miller (2009)
Je suis heureux que ma mère soit vivante is het relaas van
een jonge volwassene die zich opdringt aan de biologische moeder
die hem jaren eerder in de steek liet. Onze identiteit vormen we
tijdens onze jeugd. De aanwezigheid van onze ouders, bepaalt in
grote mate wie we later zullen worden. Maar wat als deze afwezig
zijn? Thomas groeide op in een pleeggezin en van zijn 7e tot zijn
20ste ging hij op zoek naar zijn biologische moeder Julie,
vastberaden om kort bij haar een tweede leven te beginnen. Maar
dit is makkelijker gezegd dan gedaan...
Chéri
Stephen
Frears (2009)
Parijs van de jaren
'20. De knappe rijkeluiszoon Fred Peloux (gespeeld door Rupert Friend) -
alias Chéri - heeft al jaren een passionele relatie met de oudere,
beeldschone courtisane Léa de Lonval (Michelle Pfeiffer). Dan regelt
zijn moeder (Kathy Bates) een huwelijk tussen Chéri en de
negentienjarige Edmée, de enige dochter van de rijke Marie-Laure.
Terwijl het onontkoombare afscheid nadert, proberen Léa en Chéri zich
te schikken in de situatie. Maar na een half jaar treffen de
ex-geliefden elkaar nog een keer...
Stephen Frears' (My Beautiful Laundrette, Dangerous Liaisons, The Queen)
verfilming van gelijknamige boek van de Franse schrijfster Colette
(1873-1954) ging in première op het Filmfestival van Berlijn. bron: cinema.nl
La fille du RER
André Téchiné (2009)
Louise (Catherine Deneuve) wil alleen het
beste voor haar dochtertje. Ze probeert haar uit alle macht aan de slag
te krijgen bij een gerenommeerde advocaat, die ook een jeugdvriend van
haar is. Het loopt echter anders dan ze gepland had.
Gebaseerd op het waargebeurde verhaal over de vrouw die vertelde het
slachtoffer te zijn geworden van antisemitisch geweld. Vanuit de
politiek en de samenleving volgde een golf van verontwaardiging, totdat
drie dagen later bleek dat alles was gelogen.
Les
plages d'Agnès
Agnès Varda (2008)
Autobiografische documentaire over het leven van regisseur Agnès
Varda. In de openingsscène van Les plages d'Agnès schuifelt de
80-jarige titelheldin Agnès Varda (prototype oma: klein, een
lief, rond gezicht, jurk met een vest erover) voetje voor voetje
achteruit op het strand, weg van de camera. Met de blik vooruit.
'Ik speel een oud vrouwtje dat haar levensverhaal vertelt', zegt
ze. Ze citeert Picasso, Dégas en de illustrator Sempé, en
vertelt hoe ze haar foto's maakte (voor ze filmmaakster werd, was
ze fotograaf) en hoe bepaalde filmscènes tot stand zijn gekomen.
Ze mengt oude filmfragmenten met nagespeelde jeugd- herinneringen,
zwart-witfoto's en archiefmateriaal met vindingrijke animaties die
doen denken aan de knutselfilms van Michel Gondry.
Agnès Varda heeft met deze documentaire een nieuwe vorm van
autodocumentaire uitgevonden: door terug te gaan naar de stranden
die haar leven getekend hebben en met behulp van uittreksels van
haar films, foto's en reportages schetst ze haar zelfportret.
Coco
avant Chanel
Anne Fontaine
(2009)
Een zwart
stipje in een zachtroze zee van tule, kant
en veren. Of ze nu aan het strand is, bij
de paardenrennen of op een bal: Coco Chanel
zuigt de aandacht naar zich toe. En zo wil
regisseur Anne Fontaine haar ook
portretteren in Coco avant Chanel: als
eigenzinnige vrouw die tegen alle mores in
haar eigen weg gaat.
Haar sfeervolle, prachtig vormgegeven
biopic maakt goed inzichtelijk hoe
revolutionair Chanels liefde voor eenvoud
eigenlijk was. De film focust op de jaren
voordat de modeontwerpster wereldberoemd
werd. Fontaine laat zien hoe zij invloeden
verzamelt in het klooster, bij het cabaret
en in de elitaire kringen waar ze
uiteindelijk verzeild raakt.
Audrey Tautou (Le fabuleux destin d'Amélie
Poulain, The Da Vinci Code), die soms
griezelig veel op de echte Chanel lijkt,
voegt de juiste charme en kwetsbaarheid toe
aan Chanels beruchte scherpte. Ze maakt van
haar een spitsvondige, geestige vrouw om
van te houden.
Stella
Sylvie Verheyde (2008)
Parijs, eind jaren
zeventig. De 11-jarige Stella groeit op, boven en ín het café van haar
ouders, waar de stamgasten haar enige vrienden vormen. Wanneer ze, min
of meer per ongeluk, op een chique middelbare school in een betere wijk
belandt, ontdekt ze dat de wereld meer te bieden heeft dan gokken,
eindeloze voetbalanalyses en cocktails brouwen. Ze raakt bevriend met
Gladys, de dochter van Joods-Argentijnse ballingen, die haar
introduceert in een hele andere wereld: die van boeken, muziek en
verrassende, ongekende mogelijkheden.
‘Stella' ook een beetje de afscheidsfilm van acteur Guillaume
Depardieu, die in 2008 overleed. ‘Stella' was één van zijn laatste
films en een mooier afscheid kon hij niet gedroomd hebben. Hij speelt
Stella's werkloze vriend die als een van de weinigen aan het thuisfront
de grote verandering in Stella waarneemt en haar zachtjes toefluistert
dat hij haar zal missen.
Genuanceerd, liefdevol drama, geïnspireerd door Sylvie Verheydens eigen
jeugd. Werd tijdens het Film Festival van Venetië terecht met een
staande ovatie ontvangen.
Rumba Dominique Abel, Fiona Gordon,
Bruno Romy(2008)
Zwarte
komedie over echtpaar dat leeft om te dansen. Ook als ze na auto-ongeluk
gehandicapt raken.
Fiona en Dom zijn leraren van een kleine school op het platteland. Ze
zijn erg verliefd op elkaar en delen een gemeenschappelijke passie voor
latinodansen. Tijdens het weekend lopen ze alle plaatselijke
danswedstrijden af en hun huis staat vol trofeeën die ze samen hebben
gewonnen. Op een nacht, op de terugweg van een danswedstrijd, moeten ze
onverwacht een man ontwijken die op het punt staat zelfmoord te plegen.
Hun auto knalt tegen een muur... en hun leven wordt plots overhoop
gehaald.
Hun zoektocht naar nieuw geluk wordt neergezet in een poëtische en
gecreëerde wereld. Een wereld vol felle kleuren. Er wordt gebruik
gemaakt van een vast beeldkader, waardoor de acteurs in en uit het beeld
lopen. Al die gegevens maken van Rumba een verhaal dat zich
afspeelt in een surrealistische setting. Een onschuldige film, een
beeldtechnisch gezien verrassende film en lijkt een hele gezellige film.
Een film die draait om de vraag: wat blijft er over als we alles
verliezen wat ons gelukkig maakt? In het geval van Dom en Fiona is het
liefde, fragiel, vol deuken en schrammen, maar: liefde.
Le premier jour de reste
de ta vie
Rémi Bezançon (2008)
De eerste dag van de
rest van je leven’ is de titel die regisseur Remy Bezançon gaf aan
zijn tweede speelfilm. De film concentreert zich op het gezin Duval,
vader, moeder, twee zoons en een dochter. Zij worden gevolgd, ieder
gedurende één beslissende dag in hun leven. Met vrij eenvoudige
middelen weet Bezançon zo uit korte episodes en flarden van
herinneringen een levendig portret te geven van een flamboyant gezin.
Uit al die kleine puzzelstukjes verschijnt een toch redelijk luchtig en
zeker compleet totaalbeeld van een gezin over een tijdspanne van ruim 12
jaar. Doordat tijdens de afzonderlijke episodes van elk van de
gezinsleden ook de andere hoofdpersonen geregeld binnen komen lopen en
door het gebruik van vele flashbacks krijgt de kijker een mooi overzicht
van een gezin aan het einde van de 20e eeuw. Een prettige, energieke
film, bij tijden melancholiek, humoristisch en met aimabele personages,
vertolkt door een getalenteerde cast.
Le premier jour de reste de ta vie een nieuwe tip voor dat grote
publiek. Ook in eigen land wordt de film gewaardeerd. De film heeft 9
nominaties voor de Césars, die binnenkort in Parijs zullen worden
uitgereikt.
Public
Enemy Number One
- part II
François Richet (2008)
Tweede deel van de biopic over de beruchte Franse gangster
Jacques Mesrine. In dit deel worden de spectaculaire
criminele activiteiten van Mesrine getoond en de invloed van
de media, waardoor hij wordt bestempeld tot staatsvijand
nummer 1. En verder gaan we met de
turbulente misdaadcarrière van Jacques Mesrine (1936-1979).
Hoezeer Public Enemy Nr. One (Part II) het ook camoufleert,
het is geen autonoom werk dat zonder deel I te genieten valt.
Het aardigste is nog dat Public Enemy Number One er soms
in slaagt om van Mesrine een (enigszins) sympathieke
slechterik te maken. Wanneer Mesrine in de rechtbank zweert
dat hij weer snel uit de gevangenis zal ontsnappen, en
vervolgens op het toilet meteen een poging doet, wil je toch
dat het hem lukt. Dat ligt deels aan zijn haast cartooneske
aanpak – hij graait een revolver uit de stortbak
terwijl hij zogenaamd een grote boodschap doet – en
natuurlijk vooral aan het spel van Vincent Cassel. Die maakt
van Mesrine een charismatisch en impulsief showbeest, dat
banken overvalt om de krant te halen.
Chacun
son cinema
(2007)
Entre
les murs
Laurent Cantet (2008)
Un
conte de Noël
Arnaud Desplechin (2008)
Versailles
Pierre Schöller (2008)
Ter
gelegenheid van de zestigste verjaardag van het Festival de Cannes, in
mei 2007, vroeg de president van het festival Gilles Jacob een
internationaal gezelschap cineasten een korte film te maken over de
bioscoopervaring. Oftewel: het magische ogenblik dat het zaallicht dimt
en de film begint; het moment waarop het hart een sprongetje maakt. Het
resultaat is Chacun son cinéma – Ce petit coup au coeur quand la
lumière s’éteint et que le film commence. Zoals zo vaak bij dit
soort verzamelkunstwerken is het geheel niet meer dan de som der delen.
Maar Chacun son cinéma bevat wel een behoorlijk aantal heel geslaagde
bijdragen. De kortfilm van Roman Polanski bijvoorbeeld, waarin een ouder
echtpaar zich stoort aan het obscene gekreun van een vieze man tijdens
de vertoning van Emmanuelle (de borsten van Sylvia Kristel zijn even
zichtbaar; tot zover het Nederlandse aandeel).
O.a. Lars von Trier, Jane Campion, Alejandro González Iñárritu, Wim
Wenders, David Cronenberg, Bille August, Olivier Assayas, Nanni Moretti,
Elia Suleiman, Raymond Depardon, Roman Polanski, David Lynch.
Entre les murs begint met
een leraar die ’s ochtends snel een kopje koffie naar binnen gooit, en
eindigt twee uur later met beelden van een leeg klaslokaal. In de
tussentijd is een schooljaar gevat. Maar anders dan in de meer doorsnee
schoolfilm, zoals Dead Poets Society of Dangerous Minds, is aan het
einde van Entre les murs niets opgelost. Conflict zat, maar leraar en
leerling weten het niet om te zetten in persoonlijke groei; ze komen
niet nader tot elkaar.
Entre les murs werd dit jaar in Cannes bekroond met de Gouden Palm, en
is gebaseerd op het gelijknamige boek van de dertiger François
Bégaudeau,
de hoofdrolspeler in de film, die tevens het filmscenario schreef. Ook
de leerlingen in de film zijn geen professionele acteurs, maar werden
gewoon uit de klas geplukt.
Regisseur Cantet verstaat de kunst om zo’n opdracht over te brengen
zonder zijn film om te vormen tot huiswerk. Entre les murs is een
complexe ode aan het hedendaagse onderwijs. Weinig opbeurend, zeer
authentiek.
‘Dit is de vrouw van
Abel’, zegt Henri Vuillard tegen zijn nieuwste scharrel als ze in het
enorme landhuis van zijn ouders worden binnengelaten. ‘Hij noemt me
nooit moeder’, legt zijn moeder uit aan de vriendin. ‘Welkom. Ik ken
jou helemaal niet.’ ‘Ik jou ook niet’, antwoordt de mooie jonge
vrouw ad rem. ‘Ik ben degene met kanker’, zegt moeder. ‘Dat weet
ik wel’, zegt de vriendin.
Vijf jaar is de middelste zoon niet in zijn ouderlijk huis geweest. Hij
was verbannen. Omdat zijn oudere zus Elizabeth dat in een contract heeft
laten vastleggen toen zij al zijn schulden afloste, omdat het er even op
leek dat hun vader anders het huis zou moeten verkopen. Nu, in de
donkere dagen voor kerst, heeft Henri besloten het verbod te negeren,
daartoe uitgenodigd door de puberzoon van Elizabeth.
Un conte de Noël is een familiekroniek in de traditie van Thomas
Vinterbergs Festen en Familie van Willem van de Sande Bakhuyzen. Met
zichtbaar genoegen toont de Franse regisseur Arnaud Desplechin wat
bloedbanden zoal vermogen.
Nina wil haar
leven weer op de rit krijgen. Ze heeft geen werk, geen
uitkering, geen onderdak. Met haar vijfjarige zoon Enzo zwerft
ze door de straten van Parijs. Wanneer ze naar een opvanghuis
in Versailles wordt gestuurd, ontmoet ze in de bossen rondom
het beroemde kasteel de filosofische drop-out Damien, die in
een zelfgebouwde hut woont. Nina besluit haar kind achter te
laten bij Damien. Zonder haar zoon zal ze er eerder in slagen
een nieuw bestaan op te bouwen, redeneert ze. Ze is van plan
de jongen later weer op te halen. Het is een intuïtieve
beslissing die uiteindelijk ook Damien, die zich met tegenzin
in een vaderrol schikt, een kans biedt op een geregeld leven.
Onbedoeld is Versailles een elegie voor Depardieu, die 2,5
maand geleden op op 37-jarige leeftijd overleed. De
getroebleerde zoon van Gérard Depardieu bewijst zijn
acteertalent in een rol die opmerkelijke overeenkomsten
vertoont met zijn eigen leven, lange tijd getekend door
conflicten met autoriteiten. Het is bijzonder wrang te zien
hoe Damien in Versailles ternauwernood een longontsteking
overleeft, een infectie die Depardieu in werkelijkheid fataal
werd. Toeval of niet, de biografische trekken verlenen de film
betekenis. Versailles is een hommage aan een begaafde rebel.
Bienvenue chez les Ch'tis
Danny Boon (2008)
L’heure
d’été
Olivier Assayas (2008)
Dialogue
avec mon jardinier
Jean Becker (2007)
Il y
a longtemps
que je t'aime
Philippe Claudel (2008)
Een op de vijf Fransen (25
miljoen bezoekers) is naar de bioscoop gegaan voor Bienvenue chez
les Ch'tis (een "Ch’tis" is een inwoner van
Noord-Frankrijk), een sympathieke film over de gastvrijheid in
Noord-Frankrijk:
Philippe Abrams, post-directeur in Salon-de Provence, laat zich omwille
van zijn depressieve vrouw overplaatsen. Philippe denkt haar te kunnen
opfleuren door naar de zon en het zuiden te gaan. Hij probeert op een
listige manier een overplaatsing naar de Côte d’Azur te regelen. Maar
zijn plan mislukt en ze komen terecht in Bergues, een boerendorpje in
de, naar hun mening, verschrikkelijke noordelijke regio van Frankrijk.
Philippe ziet het absoluut niet zitten om naar het noorden te gaan, waar
de bewoners in een onverstaanbaar dialect met elkaar communiceren, het
zogeheten ‘Ch’timi’. Maar wanneer Philippe op plek van bestemming
arriveert, blijkt dat het beeld wat Philippe heeft niet strookt met de
werkelijkheid.
L'heure d'été
is na Le voyage du ballon rouge van Hou Hsiao-hsien de tweede
opdrachtfilm van het Musée d'Orsay.De Franse filmmaker Assayas
greep deze kans van het Musée D’Orsay aan om een moderne
familiegeschiedenis te vertellen. Wanneer de oude Hélène sterft,
blijft een prachtig zomerhuis achter dat vol staat met kunstobjecten die
in de levens van de drie bewoners van het huis werden verzameld. Maar de
kinderen besluiten dat het huis verkocht moet worden. Want twee van hen
wonen in Hongkong en New York en komen nooit meer terug naar Frankrijk.
Na het jaarlijkse familiediner in de tuin en de dood van Hélène vult
Assayas zijn film met hun onderlinge gesprekken en de taxatie van de
vele kunstobjecten. Assayas laat zien hoe het Frankrijk van de 20e eeuw
verdwijnt: de schoonheid van het land en de kunst - de Franse
geschiedenis - heeft voor opkomende generaties een totaal andere
betekenis. Het is geen anker meer, niet iets waar je uiteindelijk naar
terugkeert.
Dialogue avec mon
jardinier is Jean Beckers verfilming van de gelijknamige,
semi-autobiografische roman van schilder-schrijver Henri Cueco (in het
Nederlands uitgegeven als Gesprekken met mijn tuinman door Ad. Donker).
Het boek is uit 2000; de film lijkt een relikwie uit lang vervlogen
tijden.
In een zeer rustig tempo – als van dat brommertje dat de berg
nauwelijks opkomt – schetst Becker de opbloeiende vriendschap tussen
de twee mannen. Ze hebben toen ze op de lagere school bij elkaar in de
klas zaten hun leraar samen een poets gebakken; daarna zijn ze elkaar
uit het oog verloren. Dat de film niet ten onder gaat aan clichés en
folklore, aan melancholie en nostalgie, is de verdienste van de beide
hoofdrolspelers. Daniel Auteuil (ook al formidabel in Michael Haneke’s
Caché) overtuigt als de schilder met een midlife crisis, een strooien
hoedje op zijn hoofd en een glas Chiroubles binnen handbereik.
Jean-Pierre Darroussin verdiende een César-nominatie voor zijn rol van
diepwijze tuinman.
Vanaf het moment
dat Juliette wegens moord de gevangenis in moet, verbreken
haar ouders alle contact tussen haar en haar kleine zusje Léa, met wie ze vroeger heel close was. Wanneer Juliette na
15 jaar vrijkomt besluit Léa, die inmiddels getrouwd is en
twee kinderen heeft, haar in huis op te nemen.Léa’s man is
niet erg enthousiast over het feit dat er een ex-gedetineerde
in zijn huis komt wonen wat spanningen in het gezin
veroorzaakt. Léa doet echter wel haar uiterste best om de
fragiele verhoudingen te herstellen en Juliette te betrekken
in haar dagelijks leven. Het blijkt niet zo eenvoudig alle
voorbijgaande jaren van afwezigheid en vooroordelen zomaar te
overbruggen en bespreekbaar te maken, waardoor echte
toenadering tussen de zussen moeilijk is. De kinderen van Léa
ontwikkelen echter wonderbaarlijk snel een goede band met de
kille Juliette. Deze klimt langzaamaan weer op uit het dal
maar blijft worstelen met de vraag hoe ze haar pijnlijke
verleden voorgoed van zich af kan schudden.
Le fils de l'épicier
Eric Guirado (2007)
Paul
dans sa vie
Rémi Mauger (2005)
Le Ballon rouge |
Crin
Blanc Albert Lamorisse (1956)
Le
voyage du ballon rouge
Hou Hsiao-hsien (2007)
Het is hartje zomer wanneer de dertigjarige Antoine noodgedwongen de
stad verruilt voor de rustieke omgeving van zijn geboortedorp. Zijn
vader ligt in het ziekenhuis en hoewel Antoine een grondige hekel aan
hem heeft, neemt hij toch (vooral voor zijn moeder) diens werk tijdelijk
over. In zijn vaders ’SRV-wagen’ rijdt Antoine van gehucht naar
gehucht door de bergachtige en uitgestrekte Provence. Maar zijn botte
gedrag en onhandigheid zorgen voor aanvaringen met de oude bewoners die
al jaren hun boodschappen bij de wagen doen. Mede dankzij zijn beste
vriendin Claire ziet Antoine steeds meer de charme van de koppige,
norse, grappige en soms eenzame bewoners in. Die nieuwe blik helpt hem
het plezier in het leven terug te vinden. Het plezier dat hij dacht
kwijt te zijn, evenals de liefde van zijn leven.
In dit speelfilmdebuut van Eric Guirado is voelbaar dat hij eerder
documentaires over dit soort dorpjes en SRV-wagens maakte. Hij houdt van
de Provence, van haar bejaarde inwoners. En zijn liefdesverklaring aan
het Franse platteland is besmettelijk.
Dit hartveroverende portret trok volle zalen in Frankrijk. De
grappige, wijze en eigenwijze Paul groeide door de film uit tot
landelijke bekendheid en hij werd afgelopen zomer zelfs door president
Sarkozy uitgenodigd op het Elysée. Op de uiterste westkaap van
Normandië, Cap de la Hague, leeft de 75-jarige Paul Bedel al zijn
leven lang als boer, samen met zijn twee zussen die net als hij
ongetrouwd zijn. Paul is zo krom als de bomen in het heuvelige land
waar de zee wild omheen spoelt. Hij trekt in de ochtendnevel zijn
karretje voort, met op de verre achtergrond de nucleaire centrale die
veertig jaar geleden de streek voorgoed veranderde. Boeren verlieten
de landbouw om er te gaan werken, maar Paul en zijn zussen bleven
zaaien, maaien en cider maken zoals ze dat altijd al hadden gedaan.
Nooit ging hij mee met de modernisatie, liever sleutelt hij eindeloos
aan zijn haperende machinepark: een hooibalenmaker uit 1956, een
maaimachine uit 1945 en een roestige dorsmachine uit 1937. Toch komt
ook voor Paul eens het moment om te stoppen...
De twee korte Franse klassiekers Le Ballon Rouge en Crin-Blanc van
Albert Lamorisse komen opnieuw uit als 'double bill':
Le Ballon Rouge (1956)
Parijs in de jaren '50. Een kleine jongen vindt een rode ballon die is
blijven vasthangen aan een lantaarnpaal en maakt hem los. Tot grote
verbazing van de buurtbewoners blijft de magische ballon de kleine
jongen achtervolgen, door de straten van Parijs heen. De spanning neemt
toe wanneer een bende jaloerse jongens de achtervolging inzetten...
Crin Blanc (1953)
In Camargue, Zuid-Frankrijk leeft Crin-Blanc, een machtige witte hengst.
De wilde hengst is leider van een horde ongetemde paarden. Niemand is er
ooit in geslaagd hem te temmen, tot de jonge visser Folco zijn
vertrouwen wint. Er ontwikkelt zich een diepe vriendschap tussen de
jongen en het paard.
Voor zijn eerste Franstalige productie - met oogstrelend camerawerk van
Ping Bing Lee - baseerde de gelauwerde Chinese filmmaker Hou Hsiao-hsien
zich losjes op Albert Lamorisses klassieker Le ballon rouge (1956).
Hsiao-hsien schildert het dagelijks bestaan van actrice Suzanne
(Juliette Binoche), haar zoontje Simon en zijn Chinese oppas in het
hedendaagse Parijs. Carrièredrift, onvervulbare emotionele behoeftes en
gevoelens van vervreemding bepalen de levens.
Met zijn eerste buiten Azië opgenomen,
Franstalige film toont de Taiwanese regisseur wederom zijn meesterschap.
Met actrice Juliette Binoche, die alle registers opentrekt voor haar rol
als de alleenstaande moeder Suzanne, die balanceert op de rand van
overspannenheid.
Naissance des pieuvres
Céline Sciamma (2007)
Paris
Cédric Klapisch (2008)
La
graine et le mulet
Abedellatif Kechich (2007)
Bienvenue au gîte
Claude Duty (2002)
De Franse titel van dit mooie debuut, een intense studie naar seksueel
ontwaken, betekent 'geboorte der inktvissen'. Dat bloemrijke beeld
verwijst naar de drie tienermeisjes die als synchroonzwemmers onder
water woest trappelen om boven te blijven en aan de oppervlakte hun
glimlach tonen.
Marie, Anne en Floriane wonen in een nieuwe buitenstad van Parijs. De
vijftienjarige meiden hebben in de zomer niets te doen. In het zwembad
kruisen hun paden en komen gevoelens van liefde en verlangen voor het
eerst naar boven. Dit brengt hen dichter bij elkaar, maar drijft hen ook
uit elkaar.
Een zieke Parijzenaar
vraagt zich af of hij gaat sterven. Hierdoor gaat hij het leven en de
mensen om hem heen meer waarderen. Al deze mensen hebben iets met elkaar
te maken en hoe onopvallend ze ook zijn, ze zijn ieder uniek. De film Paris
kent meerdere momenten waarop je de emotie van de acteur overneemt: een
universiteitsdocent die uit pure wanhoop verliefde sms’jes naar zijn
leerling verstuurt. Chique modemeisjes die in een dronken bui een
marktman aan de haak slaan. De zus van Pierre die versierd wordt door
iemand die ze liever niet achter zich aan heeft. De emoties zijn niet
per se herkenbaar, maar komen wel recht op je af.
Net zoals we in de eerdere films van Klapisch – Chacun cherche son
chat, L’auberge Espagnol en Les poupées Russes – via
een groep mensen een stad beter leerden kennen, gebeurt dat in Paris
ook. Klapisch is een echte stadsfilmer. Door het programma dat Roland
over Parijs maakt op te nemen in zijn film, leren we bovendien ook nog
wat.
Een gescheiden zestiger van
Algerijnse afkomst werkt al decennia op een scheepswerf. Als deze Slimane
Beijj wordt ontslagen, moet hij een afvloeiingsregeling accepteren. Met
dat geld wil hij een oude viskotter ombouwen tot Noord-Afrikaans
specialiteitenrestaurant. Rym, de tienerdochter van de vriendin bij wie
hij inwoont, helpt hem hierbij. Intussen komen de kinderen van Slimane
iedere zondag bijeen aan de keukentafel van zijn ex-vrouw, Saoud. Onder
het genot van een overheerlijke couscous met vis worden de complexe
familieomstandigheden besproken.
De film won vier Césars, de belangrijkste filmprijs van Frankrijk, voor
beste film, beste regie, beste originele script en beste actrice. Een
meesterlijke film met een zinderende finale.
Een Parijs koppel heeft een
Bed & Breakfast, een kruising tussen een hotel, jeugdherberg en
camping, overgenomen ergens in een afgelegen dorpje in de Provence. Ze
willen er samen een nieuw leven beginnen, ver weg van de dagelijkse stress
waarin ze verzeild zijn geraakt. Doch het is een zwaardere uitdaging dan
ze aanvankelijk verwacht hadden en hun, reeds fragiele, relatie komt meer
dan ooit op het spel te staan. Ze komen niet terecht in een oase van
landelijke rust, maar tussen roddelende dorpelingen. Het contrast tussen
stad en platteland is de humoristische motor van de film. De relatie van
de twee Parijzenaars staat op springen als hij zich thuis voelt tussen de
olijfolie, maar zij terug wil naar Parijs.
Jean de Florette
Claude Berri (1986)
Manon
des Sources
Claude Berri
(1987)
Tous les matins du monde
Alain Corneau (1991)
Le
Fabuleux destin
d'Amelie Poulain
Jean-Pierre Jeunet (2001)
In 1986 maakte regisseur
Claude Berri zijn verfilming van het tweeluik ‘Jean de Florette /
Manon des Sources’, van de boeken van Marcel Pagnol. Twee films die
niet van elkaar kunnen gescheiden worden, die samen één verhaal
vertellen, maar die met enkele maanden tussentijd werden uitgebracht:
Jean (Gérard Depardieu) komt, samen met zijn vrouw en jong dochtertje
naar de Provence om zijn geluk te beproeven als boer. Met zijn moderne
ideeën over de landbouw en de eindeloze stapel boeken die hij meeheeft,
is hij er zeker van dat hij binnen de vijf jaar binnen is voor de regen.
Maar dat is dan buiten de broers Soubeyrans gerekend – Ugolin en zijn
peetvader hebben de waterbron dichtgemetseld en Jean weet niet dat er
één is. De lange, hete, terminaal droge zomer gooit dan ook al Jeans
plannen aan duigen en drijft hem hoe langer hoe meer in de richting van
de waanzin.
‘Jean de Florette’ is, zeker samen gezien met z’n tweede deel, een
prachtig werkstuk over de manier waarop eenvoudige hebzucht kan leiden
tot de vernieling van alle vooruitgang en van nieuwe ideeën. Maar meer
dan dat is het cinema in z’n zuiverste vorm: prachtige beelden die
gebruikt worden om een goed verhaal te vertellen.
Tien jaar na de dood van
Jean, gaan de zaken goed voor Ugolin en zijn oom César ‘Papet’
Soubeyrans. De bron die ze voor Jean verstopt hadden, zorgt nu voor een
bloeiende anjerkweek – we zien Ugolin met blinkende oogjes z’n
goudstukken in een potje wegbergen. De andere dorpsbewoners weten wat er
gebeurd is, of ze hebben in ieder geval sterke vermoedens, maar haast
niemand durft er iets van te zeggen. Manon, de dochter van Jean, is
ondertussen opgegroeid tot een tiener met het uiterlijk van Emmanuelle
Béart, die op het land van haar vader is blijven wonen en werkt als
geitenhoedster. Ugolin, die steeds meer door z’n oom onder druk wordt
gezet om voor een nageslacht te zorgen, laat een oogje op haar vallen en
besluit om zich in z’n beste pak te steken en haar ten huwelijk te
vragen.
Ondertussen echter, heeft Manon een gesprek gehoord tussen twee andere
dorpelingen, waarin ze de kwestie van de bron bespreken – voor het
eerst komt ze te weten wie er echt verantwoordelijk was voor de dood van
haar vader. Uit wraak besluit ze hen een koekje van eigen deeg te geven
– ze sluit de bron af die het dorp van water voorziet.
Tous les matins du monde is het met grote zorg vertelde verhaal van de
17e-eeuwse componist Sainte Colombo. Een ascetisch man, die zich verre
hield van de intriges en tierlantijnen van het Franse hof en in
volstrekte eenzaamheid muziek studeerde, schreef en vervolmaakte. Aan de
gamba voegde hij een zevende snaar toe en de strijkstok hanteerde hij op
specifieke wijze. De succesvolle hofmusicus Marin Marais gaf op latere
leeftijd toe het wezen van de muziek te hebben leren doorgronden als
leerling van Sainte Colombe. De in Frankrijk zeer succesvolle film Tous
les matins du monde (bekroond met vele Cesars) opent dan ook met een
langdurige close-up van Gérard Depardieu als de oude Marais. Er is een
liefdesgeschiedenis in verwerkt van Sainte Colombes dochter Madeleine
(Anne Brochet) en de jonge Marais (gespeeld door Depardieu's zoon
Guillaume). Voor het overige staat de schitterende muziek voorop in een
esthetisch zeer verantwoorde, fraai belichte en gekadreerde film van
Alain Corneau (Nocturne indien). Doorslaggevend voor de kwaliteit van de
film is het spel van gambist Jordi Savall.
Amélie Poulain
is een meisje van een jaar of twintig. Ze kijkt de wereld in
met twee gigantische ogen die hun kinderlijke nieuwsgierigheid
niet zijn verloren. Wanneer Amélie in haar flat in Montmartre
een oud koekendoosje ontdekt met wat jongensspeeltjes erin uit
de jaren zestig, verandert haar leven. Ze zal niet rusten voor
ze de man heeft gevonden aan wie dit doosje toebehoorde, en
wanneer ze hem dan uiteindelijk vindt, krijgen we één van de
mooiste momenten van de film te zien. Ze plaats het doosje in
een telefooncel en lokt de man in kwestie naar binnen door
naar de cel te bellen. Wanneer de man zijn jeugdspullen
terugvindt, zie je zijn gezicht veranderen, hij valt terug in
zijn jeugd, en in de onschuld die Amélie zelf nooit is
kwijtgeraakt. Een ontroerend moment, en het is ook waar de
film in wezen over gaat: het herontdekken van iets dat je
kwijt was geraakt, een soort van onschuld, van verwondering.
Over het anders bekijken van mensen en dingen dan je ooit hebt
gedaan, om diezelfde gevoelens voor het eerst aan te treffen.
Dat is het wonderlijke lot van Amélie Poulain: om mensen die
gevoelens te laten herontdekken.
