home | aanmelden | gîtes | chambres d'hôtes | creatief | kamperen | groepsaccommodaties | contact | links
 

Alsace

Aquitaine

Auvergne

Bourgogne

Bretagne

Centre

Champagne-Ardennes

Corsica

Franche-Comté

Île-de-France

Languedoc-Roussillon

Limousin

Lorraine

Midi-Pyrénées

Nord-Pas-de-Calais

Basse-Normandie

Haute-Normandie

Pays de la Loire

Picardie / Thiérache

Poitou-Charentes

Provence/Alpes/
Côte d'Azur

Rhône-Alpes

terug naar Musique volgens Guuzbourg

Anais Kaël - Tête de Mule
Waar de meeste jonge Franse artiesten allerlei productionele trucs uithalen op hun albums, daar houdt zangeres Anais Kaël het heel simpel op haar tweede album. Piano, gitaar, beetje bas, beetje blazers, heel klein beetje percussie. Haar liedjes lijken daardoor nog het meest op traditionele chansons uit het rijke Franse verleden, qua onderwerpkeus behandelt ze vooral de liefde. Het trage Je m’en bats le coeur is een hoogtepunt. In een iets andere zin geldt dat trouwens ook voor La confession du vibromasseur. Niet het eerste liedje over een vibrator maar er werd zelden zo teder over gezongen.


Babet - Piano Monstre
Elizabeth Maistre is ook toe aan haar tweede solo-album, de violiste/zangeres heeft tevens een indrukwekkende staat van dienst opgebouwd bij Dionysos. Deze band behoort tot het beste wat Frankrijk aan inventieve rock te bieden heeft. Op haar soloalbums pakt Babet het wat traditioneler aan, met uiteraard veel ruimte voor haar viool. Vocale hulp is er onder meer van haar Dionysos-maatjes en van kolengruisgorgelaar Arthur Higelin. Met hem zingt ze een mooie ode aan het ruimtehondje Laika. Dromerige, opgewekte plaat die een beetje ontsiert wordt door twee saaie Engelstalige liedjes.


Poney Express - Palladium
Poney Express debuteerde twee jaar terug met een countryrockerig album. Op Palladium gaat het roer radicaal om. De cowboyhoeden en mandolines zijn vervangen door kohlpotlood en synthesizers. Met hulp van producer Martin Rushent (die eerder werkte met 80s helden Human League en Altered Images) verwijst Poney Express, dat van een jongen-meisje-duo is uitgebreid tot een kwartet, naar de tijd dat de Muur nog overeind stond in Berlijn, de jongerenwerkloosheid uitzichtloos leek en de neutronenbom ieder moment kon vallen. Beste voorbeeld is Brest, dat klinkt als Joy Division maar dan aangevoerd door Brigitte Bardot.


Elodie Frégé - La fille d’apres-midi
De ravissante roodharige Elodie werd bekend dankzij een tv-talentenjacht, maar brak door met haar tweede plaat die ze maakte met Benjamin Biolay. De superproducer en -liedjesschrijver is afwezig La fille d’apres-midi, maar de sensualiteit is gebleven. Het titelnummer gaat over het meisje voor erbij, voor gestolen momenten in de namiddag. Daar gaat eigenlijk het hele album over, de arrangementen met strijkers, veel elektrische piano en langs de onderbuik schurende bas voelen aan als lakens waarin die de passie van daarnet nog even vasthouden. Bijzonder mooi L’Impermeable Beige, met engelenkoren en de smachtende stem van Elodie.


Raphael - Pacific 231
Raphael, in Nederland een beetje bekend dankzij het majestueuze Caravane, is na twee jaar stilte weer terug aan het front. De teksten bijten, de muziek is een mooie mix van bluesrock, subtiele electronica en vocale effecten, maar het lijkt alsof de stembanden van Raphael de vernieuwingsdrang niet helemaal hebben kunnen bijbenen. Het klinkt vlak, uitgeblust. Dat maakt een zwartgallige observatie van Frankrijk als in Le Patriote minder krachtig dan je zou wensen.




Bertrand Belin - Hypernuit
Met zijn kalme dictie, sonore stem en subtiele tokkelmuziek is Bertrand Belin een muzikale nazaat van Georges Brassens. Hypernuit is zijn derde album, en vanwege de donkerbruine sfeer uitermate geschikt om te draaien bij druilerig weer en een stevige rode wijn op tafel. Waar het bij stijlgenoot Bastien Lallemant (luister ook zeker naar zijn Le Verger!) allemaal doffe ellende is, ziet Belin nog wel lichtpuntjes, liefde en lange maandagen die best meevallen. Muziek voor mensen die niet teveel willen toegeven aan de herfstdepressie.



Zaz - Zaz
Is het dat aanstekelijke onomatopee-toetertje? Is het dat braampje op de stem van Isabelle Geffroy? Is het de eenvoudig te volgen (voor Nederlanders met vijf jaar school-Frans) liedtekst? Het zal de combinatie zijn. Je veux werd (en wordt) veelvuldig op de Nederlandse Radio1 en 2 gedraaid en Zaz, de artiestennaam van Geffroy, kwam met het aangrijpende Port Coton zelfs voorbij in Mart Smeets' Avondetappe. Zaz heeft een typische geschiedenis voor Franse zangeressen; conservatorium, opgetreden in piano-bars en cabarets en veel gespeeld op straat. Haar muziek is geinspireerd door die van Django Reinhardt, waarmee ze aansluit bij een nieuw golfje artiesten voor wie dat ook geldt zoals Thomas Dutronc en Carmen Maria Vega. Zaz schrijft mooie liedjes als het al aangehaalde Port Coton en La long de la route, en uitgelaten swing-nummers als Ni oui ni non. Met al haar ervaring zal het live ook zeker de moeite zijn, benieuwd welke Nederlandse zaal het aandurft om haar te programmeren.


Christophe Mae - On trace la route
Sinds zijn debuut in 2007 is de in Carpentras geboren Mae een grote ster in Frankrijk. Hij komt uit een muzikale familie, heeft een opvallende stem (klagerig vanuit de keel) en stopt de nodige tropische invloeden in zijn muziek (van reggae tot Afrikaanse juju). Op On trace la route staat de niks-aan-de-hand-meezinger Dingue, Dingue, Dingue dat de afgelopen ook veelvuldig te horen was in Radio Tour de France - het nummer staat nu zelfs op het repertoire van de Nederlandse band Alderliefste. Echt zo'n album waarmee je door het zuiden van Frankrijk wilt rijden, trommelend op het stuur tijdens Je me lache en genietend van de zakkende zon tijdens Rumeur.


Ben L'Oncle Soul - Ben L'Oncle Soul
Soul laten klinken alsof het vijftig jaar geleden werd opgenomen in Detroit, dat doen tegenwoordig wel meer artiesten. Zoals Amy Winehouse en Sharon Jones. Als je er wat reggea-invloeden aan toevoegt en in het Frans zingt, wordt al meer bijzonder. Benjamin Duterde, net als Zaz geboren in Tours, doet precies dat op zijn debuut. In de jaren zestig waren het vooral blanke Fransen die soul maakten, zoals Nino Ferrer en Severine. Miss Dominique ging Ben een paar jaar geleden al voor met Franstalige Motown-achtige soul, al is die van Oom Ben wel stukken leuker. Op zijn debuut staan ook een paar Engelstalige nummers en da's jammer, want die zijn minder bijzonder. Al geldt dat dan weer niet voor zijn cover van The White Stripes'  7 Nation Army, een versie waar dj's van de Nederlandse popzender 3FM heel enthousiast over zijn. Tegelijkertijd wordt in Nederland ook het Franstalige Soul Man gedraaid - hopelijk laat Ben in het vervolg wel zijn Franse kant prevaleren.


Claire Diterzi - Rose la rouge
Op eerdere platen verwees Claire Diterzi graag naar muziek van de Balkan, op deze conceptplaat ging haar blik wat omhoog, naar Polen en Duitsland. De rode roos uit de titel is Rosa Luxemburg, de communistische theoretica die aan het begin van de vorige eeuw het proletariaat in Berlijn aanzette tot revolutie en uiteindelijk werd vermoord. De plaat hoort bij een theatervoorstelling en in interviews met Claire las ik dat het gedachtegoed, of eigenlijk de vrijgevochtenheid van Luxemburg nog heel erg actueel is. Het levensverhaal van Rosa is op behoorlijk moderne muziek gezet, met hiphopbeats en een Snap!-citaat ('I got the power!'). Diterzi kiest niet voor de makkelijke weg en dat is te prijzen, maar net te vaak krijg je het idee dat het idee beter was dan de uitvoering.


Lafille - Tout Attaché(é)
Ook Lafille kan een keel opzetten, al zit daar wat minder volume achter dan bij Katel. Maar gezuchte woede is ook indrukwekkend. Dit is het debuut van Lafille (vast niet haar echte naam) die als invloeden Brigitte Fontaine, PJ Harvey en Gainsbourg noemt. Een Engelstalige zijsprongetje is lachwekkend slecht, maar het lieflijke pianoliedje J'ai Rencontré Quelqu'un Qui Te Ressemble doet harten smelten. Tegen het einde wordt de invloed van Serge Gainsbourg duidelijk aanwijsbaar, Ceci Est Mon Corps is het beste nummer dan Jane Birkin nooit opnam.



Katel - Décorum
Katel heeft weliswaar een countrytriller in de stem, haar muziek zit vol grootse gebaren, strijkers en aanzwellende drums. Dat de theatrale rockers Nosfell een handje helpen is niet gek (hoor Katel eens gillen in Chant du Cygne),opmerkelijk is wel het duet met Jeanne Cherhal. Niet meteen iemand die je associeert met kohlpotlood en kant, toch klinkt ze samen met Katel in Chez Escher als Mylene Farmer in haar beste dagen: hamerende piano, vrouwenkoren, dreigende strijkers. Alsof je gevangen zit op zo'n eeuwig doorlopende trap van M.C. Escher. Dat Katel ook uit de voeten kan met eenvoudig ingekleurde melancholie bewijst ze met Vacante. Hoewel, onder de oppervlakte broeit het als in een film van David Lynch.


Camelia Jordana - Camelia Jordana
Zwaar bebrilde Camelia (17) won vorig jaar niet Nouvelle Star, ze sneuvelde in de halve finale, maar haar talent bleef niet onopgemerkt. Voor haar debuut leverden bekende Franse songschrijvers als Babx, Matieu Boogaerts en Doriand liedjes aan, die soms net wat te volwassen klinken voor de tiener. Al komt het schitterende Lettera, over een verzengend verlangen naar een geliefde dat zo op het repertoire van Barbara had kunnen staan, behoorlijk hard binnen.  Het zelfgeschreven Little Monsters is het enige Engelse nummer en detoneert behoorlijk, vanwege de onbeholpen tekst, de weinig charmante uitspraak en het feit dat het nummer nauwelijks echt op gang komt. Camelia is een talent, maar moet zich voorlopig nog even verlaten op de hulptroepen.


Alizée – Une Enfant Du Siecle
Alizée ziet er weliswaar nog steeds uit alsof ze 17 is, de op Corsica geboren zangeres draait al mee sinds begin deze eeuw. Ze is nu 26, moeder van een dochter en toe aan haar vierde cd (een live-album en compilatie niet meegerekend).   Daarop wordt (weer) veelvuldig teruggegrepen naar het typerende, ijle synthesizergeluid van de jaren 80, Franse toetsenheld Cerrone is een duidelijke referentie. Single Les Collines wordt in het Frans en Engels gezongen, Limelight is volledig Engelstalig. Omdat de muziek een belangrijkere rol heeft dan de eenvoudige teksten stoort die afwisseling niet.  Sterker, het retro-futuristische Limelight (dat qua sfeer herinneringen oproept aan films als Blade Runner) is een van de beste nummers.  Je mist echter wel die ene onverbiddelijke hit.


Claudine Muno & Luna Boots – Noctambul (speciale uitgave)
Romanschrijfster/zangeres Claudine Muno wisselt op haar tweede album Franse liedjes met Engelstalige nummers af, en doet gelukkig ook weer een nummer in haar moerstaal: het Luxemburgs. Wonderlijk taaltje, alsof een Vlaming een Limburger iets probeert duidelijk te maken in een Duits dialect. Je verstaat het, zonder het te begrijpen. Dat mysterieuze maakt het nummer Blummen een stuk intrigerender dan in onderbouw-Engels geschreven nummers als Betty of I Love You. Muzikaal wisselt Muno, gezegend met een lief meisjesstemmetje, af tussen folkpop, jazz en redelijk stevige rock. Hoewel Richard Thompson een ode krijgt, zijn het toch vooral The Beatles die hier geëerd worden. Here Comes the Sun wordt geciteerd in het sterke Egoïste Triste, terwijl McCartney’s Blackbird wordt gecovered. Geen heel bijzonder cover overigens, veel mooier is de stemmige (Engelstalige) afsluiter Avalanche.

Arthur H - Mystic Rumba
Arthur Higelin, zoon van de roemruchte Jacques Higelin, maakt al een decennia of wat platen. De ene keer is zijn muziek heel jazzy en klein gehouden, de andere keer vliegen de beats om je oren. Op Mystic Rumba houdt hij het extreem klein: uitgesmeerd over twee cd's kijkt hij zittend achter de piano terug op zijn oeuvre. Deze ongestekkerde (of ingetoetste, zo u wilt) sessie is vooral erg sfeervol, rijk georkestreerde liedjes als Mon Dernière Nuit à New York City blijven ook gestript gewoon overeind. Toch is twee albums een hele zit en je mist de afwisseling van stijlen die eerdere albums van Arthur zo genietbaar maakten. Een strengere selectie, wellicht een duet, had Mystic Rumba net wat sterker gemaakt.


Judith Godrèche - Toutes les filles pleurent
Niemand kan actrice Judith Godrèche verwijten dat ze geen ambitie heeft: na een fors aantal films, onder meer Man in the Iron Mask en L'auberge espagnole, schreef ze het script voor de film Toutes les Filles Pleurent, regisseerde 'm vervolgens, speelde de hoofdrol van onzekere zangeres, zong zelf in de film en vroeg ook nog eens bevriende songschrijvers om liedjes te schrijven die op de film waren gebaseerd. Die ze zelf opnam, nou ja, eentje zingt haar zoon Noé. Benjamin Biolay, Mary Gauthier, Bonnie Prince Billy en Piers Faccini zijn enkele van de dame en heren die Godrèche van materiaal voorzagen. De Franstalige liedjes zijn erg goed, de Engelstalige vallen soms wat tegen. Het geaffecteerde Engels van Judith (denk Charlotte Gainsbourg) helpt ook niet altijd. Maar het hartbrekend mooie duet Farewell (met Faccini) is 24 karaats.


Francoise Hardy - La pluie sans parapluie
Net als Godrèche vroeg ook grande dame Hardy aan een flink pak songschrijvers om liedjes voor haar eerste nieuwe album sinds 2004 (we schuiven duettenplaat Parenthèses uit 2006 even onder het tapijt), Onder meer Calogero, Arthur H en Jean-Louis Murat leverden nummers aan - op een na allemaal in het Frans. Het titelnummer is geschreven door Nanette Kurz uit Múnchen, die zelf muziek maakt als Fouxi. Een weinig bekende zangeres die een gat in de lucht moet zijn gesprongen toen ze hoorde dat Hardy haar liedje wilde coveren. Ze doet dat wat beheerster dan Fouxi zelf, maar de kwaliteit van het nummer wordt nog maar eens onderstreept. Het Engelse liedje (waarin ze over kerst zingt) werkt niet, de rest is mooi melancholiek en smaakvol ingekleurd. En zo hoort het bij Hardy.


Diverse Artiesten - Gainsbourg Vie Héroïque
Op 18 maart gaat in Nederland de film naar het leven van Serge Gainsbourg in première. In Frankrijk al een groot succes, niet in de laatste plaats dankzij de geweldige hoofdrolspeler Eric Elmosnino die echt in de huid van zijn personage is gekropen. Op de soundtrack (zowel in enkele als dubbele editie beschikbaar, de laatste versie kent meer instrumentale muziek) staan een paar originals, maar vooral veel covers. Elmosnino is geen slechte zanger, Laetitia Casta overtuigt (ook op het scherm) in haar rol als sexbom Brigitte Bardot. Bijzonder is het samenbrengen van Boris Vian's Je bois en Serge's Intoxicated Man, het laatste lied was hevig geinspireerd op het eerste. Philip Katerine speelt Vian, maar blijft toch vooral zichzelf. Niet erg, het resultaat werkt. Een paar covers zijn wat slapjes, zoals vaker met soundtracks moet je er toch vooral de (prachtige) beelden bij zien.


Diverse Artiesten - Thelma, Lousie Et Chantal - Original Soundtrack
Een dikke knipoog naar de beroemde film met Susan Sarandon en Geena Davis natuurlijk - in Thelma, Louise et Chantal gaan drie dames op leeftijd in een Citroen DS op mannenjacht. Of de snoek onderaan een ravijn eindigt weet ik niet, de trailer belooft vooral een romantische komedie. Hoofdrollen zijn er voor Jane Birkin, Catherine Jacob en Caroline Cellier die ook zingend te horen zijn op de soundtrack. De meeste muziek is geschreven door zuchtmeisje Keren Ann, die ook een paar covers voor haar rekening neemt. Zoals met haar voormalige vriendje Benjamin Biolay (in Hallyday's L'Idole des jeunes) en Doriand (Hardy's La Question). Vanessa Paradis en Melanie Laurent duiken ook nog op. De film heb ik nog niet gezien, de soundtrack is in ieder geval heel sterk.


Emmanuelle Seigner - Dingue
Dingue hoort niet bij een film, het is het eerste soloalbum van de acterende vrouw van Roman Polanski. Seigner was al zingend te horen op de soundtrack van de film Backstage, en met de rockband Ultra Orange. Dit keer heeft ze de hulp ingeroepen van Keren Ann en Doriand (zie ook hierboven), die alle teksten en muziek schreven. Iggy Pop doet een Franstalig duetje (vooral koddig), terwijl manlief in de rol van male chauvinist pig kruipt voor een vrolijk rondje schelden in het nummer Qui êtes-vous? Dat natuurlijk geschreven is voordat de decennia oude zedenzaak van Polanski weer werd opgerakeld, maar met de kennis van nu is Seigner die haar man uitscheldt voor smerig zwijn toch wat wrang. Emmanuelle heeft een perfecte zuchtmeisjesstem (weinig volume, veel suggestie) en met dank aan het songschrijvende duo is er met de liedjes weinig mis.


JP Nataf - Clair
Wie foto's van Jean-Philippe Nataf ziet, verwacht vanwege de volle baard, de donkere zonnebril en de rimpels wellicht een Franse versie van Tom Waits. Met veel woest geschreeuw en voddenboermuziek. Clair, het tweede soloalbum van Nataf (hij zat eerder in de band Les Innocents) is echter behoorlijk kalm, zeg maar gerust intiem. Met hier en daar een effectje, maar voornamelijk stem en gitaar smeedt JP twaalf prachtige miniatuurtjes, kleine verhaaltjes over verlangen en verborgen geschiedenissen. Tour de force is het bijna negen minuten durende Seul Alone, dat bijzonder vernuftig is opgebouwd.



Marie Espinosa - La Demarrante
Jane Birkin had en heeft vele kwaliteiten, maar loepzuiver en krachtig zingen horen daar niet bij. Dat zoiets een behoorlijke carriere als zangeres niet in de weg heeft gestaan, zal Marie Espinosa wellicht hebben aangemoedigd. Net als Birkin is ook Esponisa een actrice (en net als Jane is Marie niet bang om dat zonder kleding te doen), ze klinken zelfs vrijwel hetzelfde. La Chanson sans refrain had bijvoorbeeld zo op een van de jaren-zeventig platen van Jane kunnen staan. Is dat erg? Welnee. Daarvoor is het spottende La Fille Bien Née (over Paris Hilton-achtigen) weer net te leuk, en het half in het Portugees gezongen Tant et tant te mooi weemoedig.



Agnes Jaoui - Dans Mon Pays
Agnes Jaoui (geboren op het Ile-de-France) is net als Marie Espinosa een actrice, maar ook actief als regisseur. En als zangeres dus. Dans mon pays is haar tweede album, waarop ze boleros, bossas, fados en flamenco liedjes zingt. Geen makkelijke genres, maar Jaoui kan het allemaal aan. De meeste nummers zijn in het Spaans en Portugees, twee in het Frans, ze zijn geschreven door onder meer Raul Paz, Chico Buarque en Mercedes Sosa. Een plaat als een door de zon geharde, prachtig vormgegeven aardewerken schaal.

Charlotte Gainsbourg - I.R.M.
5.55 was twee jaar terug een van de mooiste platen van het jaar. De opvolger leek in gevaar te komen toen de dochter van Serge en Jane een waterski-ongeluk kreeg en enkele dagen in coma lag. Het geschommel op het randje van de dood heeft de acterende zangeres geïnspireerd tot een nummer over een MRI-scanner (waarnaar de plaat ook is vernoemd) en contemplatieve momenten over het leven. Beck (Hansen) produceerde, schreef en zong mee, zijn stempel is direct hoorbaar zodra de gitaren overstuurd raken en de beats smerig stampen. Hij overtuigde Charlotte ook om weer in het Frans te zingen (5.55 was grotendeels in het Engels, haar debuut uit 1986 volledig en Français), met bloedstollend resultaat. De cover van Jean Ferland's Le chat du café des artistes, oorspronkelijk uit 1970, is een strijkersorgasme dat doet denken aan Serge's artistieke hoogtepunt Histoire de Melody Nelson. Daaraan wordt wel vaker gerefereerd, en waarom ook niet?


Soan - Tant Pis
Het is zelfs de New York Times opgevallen dat winnaars van zangtalentenjachten in Frankrijk ook echt wat kunnen, in tegenstelling tot Idols-winnaars in de rest van de wereld. De Times wijdde een stukje aan Soan, die toen Nouvelle Star 2009 (zeg maar: Idols) nog moest winnen. Nog geen half jaar na de finale is het debuut van de zanger, die altijd kwistig is met kohlpotlood. Zijn helden zijn Brel, Noir Desir en Gainsbourg, en dat is te horen. Er wordt hartstochtelijk gedronken, gevreeën en gevloekt op deze plaat, op voornamelijk akoestische begeleiding (af en toe wordt de gitaarversterker wat harder gezet). Net als bij toptalent en ex-winnaar Julien Doré mogen van Soan nog grootse daden verwacht worden.


Rose - Les Souvenirs Sous Ma Frange
Een zuchtmeisje dat het live helemaal waar maakt is Rose, wier tweede cd een bevestiging is van haar talent. Optimisme is het sleutelwoord, zowel wat de zonnige zang betreft als haar liedjes over het leven, de liefde, familie en, nou ja, optimisme dus. Een plaat voor als het buiten stortregent, je band lek is, de koelkast leeg en de kat over het tapijt heeft gekotst.






Benjamin Biolay – La Superbe
Een arrogante plaattitel? Nee, de vlag dekt de lading uitstekend. Dit dubbel-album van de alleskunner (liedjesschrijver, acteur, vader, producer, muzikant) is het hoogtepunt in zijn toch al niet misselijke muzikale carriere. Gevarieerd (van synthrock tot rokerige jazz) maar bijeengehouden door die fraaie omfloerste stem. Hoogtepunten zijn de ode aan Buenos Aires, met reggaebeat, metalbreak en tangosample. En het heel erg naar Gainsbourg verwijzende, zeven minuten klokkende Jaloux de tout. Superbe, nou en of!



Kent – Panorama
Kent Cokenstock is een Franse rockveteraan, die steeds zachtere muziek is gaan maken. Panorama is geen greatest hits, maar een veelal akoestische terugblik. Nummers heropnemen – dat ging bij veel artiesten mis, maar Kent houdt het sfeervol en heeft een gelukkige hand van gasten kiezen: Barbara Carlotti doet mee, Suzanne Vega (in het Engels en Frans!) en Dominique A. Het duet met de laatste is één van de meest ontroerende liedjes van het jaar. Kent verloochent zijn punkwortels trouwens niet, af en toe moet er even lawaai worden gemaakt.



Renan Luce – Le Clan Des Miros
Jonge zanger met oude ziel, die twee jaar terug zeer succesvol debuteerde met een album vol verhalende liedjes. Le clan des Miros kent geen opvallende stijlwijzigingen (akoestische, folky muziek vooral), wel een pak sterke liedjes zoals single La fille de la bande. Soms zou je wel willen dat zo’n jonge gast zijn jeugdige energie zou aanspreken in plaats van jagen op authenticiteit. Dan klinkt Luce net iets te retro.